…περιμένοντας

Μισή ώρα  ακόμα.  Η αίθουσα καπνιστών είναι γεμάτη. Μια μεγάλη παρέα έχει πιάσει  πέντε τραπέζια. Τα παιδιά τους κάθονται πιο περα τυλιγμένα στο δικό τους σύννεφο καπνού.

Δεν έχει μάθει να περιμένει. Τις λίγες  φορές που αποφάσισε να το κάνει ήταν βέβαιος πως είναι ο μοναδικός ελκυστής της χαοτικής πορείας των πραγμάτων. Ακόμη κι αν η συμβολή του στην τελική έκβαση  περιοριζόταν απλά στην απόφαση να περιμένει υπομονετικά. Αυτή τη φορά δεν είναι ο μοναδικός ελκυστής.

Παραγγέλνει δευτερο καφέ, πακέτο. Καλύτερα να καπνίσει έξω.

Έχει παραβιάσει τον κανόνα. Το ξέρει. «Όταν κάνεις την τελική κρίσιμη ερώτηση να είσαι προετοιμασμένος για κάθε πιθανή απάντηση». Αν περιμένεις το μεσοδιάστημα της αναμονής για να προετοιμαστείς έχασες. Τότε παίρνει το πάνω χέρι η προσμονή και καταλήγεις απροετοίμαστος.

Advertisements

…»χαλασμένες»

Με έπιασε  μια δίψα εκείνο το βράδυ και σηκώθηκα να πιω νερό. Οι μεγάλοι στην κουζίνα άκουγαν έναν Γερμανικό σταθμό που μιλούσε Ελληνικά για την χούντα που ήταν στα τελευταία της. Και το ραδιόφωνο πρέπει να ηταν στα τελευταία του γιατί μιλούσε σιγά και όλοι είχαν σκύψει επάνω του για να ακούνε. Με έστειλαν πίσω στο κρεβάτι μου  αλλά εγώ  ξαναδίψασα και ξανασηκώθηκα. Το ραδιόφωνο μάλλον  τα είχε τινάξει και οι μεγάλοι συζητούσαν χαμηλόφωνα για  ένα βιβλίο κάποιου Γερμανού ονόματι Μαρξ  που  είχε μόνο ένα κεφάλαιο. Τότε σηκώθηκε από το κρεβάτι  ο πατέρας μου για να κατουρήσει, είδε το βιβλίο, έβαλε τις φωνές.  που το ξεθάψατε αυτό, θα μου χαλάσετε το παιδί  και τα λοιπά. Και τότε ένιωσα πως έπρεπε οπωσδήποτε να χαλάσω.

…για τους ήχους του ταξιδιού

Ετοιμάζει την βαλίτσα του τώρα. Είναι από αυτές με τα ροδάκια -του αρέσει αυτός ο ξερός ήχος  που κάνουν στο τσιμέντο.

Δεν χρειάζονται και πολλά πράγματα στην ηλικία του. Παλιότερα δεν τον πείραζε να είναι λίγο βαριά αλλά τώρα…

Τώρα, στον σταθμό, περιμένοντας, ο Ηλίας του σερβίρει  τα «συνηθισμένα» -καφέ και τυρόπιτα. Κάνουν κουβέντα για τις συντάξεις και την αρρώστια τους τον Ολυμπιακό.

Που πάει τώρα;

Στο περίπτερο πάει. Ξέχασε λέει να πάρει τσιγάρα και σουντόκου. Θα το χάσει πάλι το τρένο όπως κάθε μήνα. Τώρα τσακώνεται με τον περιπτερά τον Αεκτζή. Να δεις που το κάνει επίτηδες.

Ορίστε. Δεν πρόλαβε.

Ε, και; Σάμπως είχε εισιτήριο; Τον άλλο μήνα πάλι; φωνάζει ο Ηλίας αλλά δεν ακούει. Ακούει μόνο τα ροδάκια της βαλίτσας του.

…»προβληματικές»

Κατά κάποιο τρόπο, ένα μέρος της δουλειάς μου είναι να δημιουργώ προβλήματα και ένα  άλλο να βοηθώ τους μαθητές μου να βρουν την λύση  -σε δουλειά να βρισκόμαστε κατά κάποιο τρόπο.

Μερικοί μαθητές μου είναι τόσο φιλότιμοι που δεν τους φτάνουν τα προβλήματα που τους βάζω να λύσουν, βάζουν στο εαυτό τους άλλα τόσα. Για να τους πειράξω, τους λέω ότι είναι προβληματικοί και όλοι χαμογελάμε ευχαριστημένοι. Κάποιοι συνεχίζουν να λύνουν προβλήματα και στον ύπνο τους.

Σήμερα για παράδειγμα ήρθε ο Κάμηλ και μου δήλωσε ανήσυχος ότι στο ύπνο του προσπαθούσε να βρει την συνισταμένη των δυνάμεων του έρωτα και της αγάπης. Μου θύμισε ένα άλλον αγαπημένο μαθητή (τώρα είναι στο Cern) που όταν τον ρωτούσες τι θέλει να σπουδάσει απαντούσε: γυναικολόγος μηχανικός.

…για αγώνες «επί χάρτου»

Είχα έναν φίλο που είχε ένα μικρό συνεργείο αυτοκινήτων. Όχι σαν εκείνα  με τις φωτογραφίες βρεγμένων ημίγυμνων γυναικών που διαφήμιζαν ελαστικά αυτοκινήτων. Ο Αλέκος, στην τζαμαρία δίπλα στο μικρό γραφείο, είχε κολλήσει  έναν παγκόσμιο χάρτη με αυτοσχέδια κόκκινα σημαιάκια  στις χώρες που ήταν «δικές μας».

Πριν γκρεμίσουν το τείχος του Βερολίνου τα κόκκινα λάβαρα είχαν αρχίσει να λιγοστεύουν.

Πέρασαν τα χρόνια, ο χάρτης της παγκόσμιας επανάστασης είχε καλυφθεί με αποκόμματα οικονομικών εφημερίδων κολλημένα με σελοτέιπ και διαγράμματα της πορείας μετοχών του χρηματιστηρίου που ήταν «δικές του».  Τον είχα ειρωνευτεί τότε: χάσαμε για να νικήσουμε στις αγορές σύντροφε;

Πέρασαν τα χρόνια, και το καλοκαίρι του 15  ήρθε στον ύπνο μου με την φόρμα της δουλειάς  για να με ρωτήσει: νικήσαμε για να χάσουμε δικέ μου;

 

…για ένα ερωτικό πρελούδιο

Σκάκι έμαθα από ένα κορίτσι ένα χρόνο μεγαλύτερο μου όταν πήγαινα γυμνάσιο. Μου έδειξε τις βασικές κινήσεις, μου εξήγησε τον σκοπό του παιχνιδιού και αυτό ήταν όλο. Μετά είπε: έλα να παίξουμε τώρα.

Στα πρώτα παιχνίδια η προσοχή μου ήταν στραμμένη στα χέρια της καθώς το ένα χάιδευε τα πιόνια ενώ  το άλλο τον λαιμό της με  την άκρη της κοτσίδας της.

Στο μεταξύ, εκείνη, σιγά σιγά, έπαιρνε όλο και περισσότερο χώρο στο πεδίο της μάχης, άλλοτε με απειλές και άλλοτε με θυσίες που εγώ τις έπαιρνα για ευγενικές χειρονομίες, ενώ στην πραγματικότητα ήταν πρελούδια αλληλοεξόντωσης.

Στην τελευταία μας παρτίδα παρά λίγο να νικήσω αλλά την στιγμή που ετοιμαζόταν να κάνει την λάθος κίνηση άγγιξα τα δάχτυλά της και την εμπόδισα. Μοιραία κίνηση.

…για μούτρα

Πριν γυρίσουμε σπίτι  από την συγκέντρωση της ΕΔΑ*  έξω από το ψιλικατζίδικο της Λούλας η μάνα μου είπε «Μην το πεις στον μπαμπά» και μου αγόρασε από την Λούλα μια ελληνική σημαία. Στο  σπίτι όμως  όταν με ρώτησε ο πατέρας μου που βρήκα την σημαία, άρχισα να φωνάζω «ΕΖΑ…ΕΖΑ…ΕΖΑ» και τότε  πήρε την μάνα μου από τα μούτρα, της πέταξε  «σαν τα μούτρα σου τον έκανες», και η μαμά μου  πήρε την σημαία μου, την πέταξε στα δικά του μούτρα μαζί και είπε «κάνε τον σαν τα δικά σου μούτρα, εθνικόφρονα». Από τότε κρατούσα στις συγκεντρώσεις  την σημαία του Εθνικού Πειραιά και όταν γυρίζαμε από συγκεντρώσεις της ΕΔΑ, πριν με ρωτήσουν,  άρχισα να φωνάζω  ΕΣΝΙΚΟΣ…ΕΣΝΙΚΟΣ και έκρυβα την αλήθεια χωρίς να λέω ψέματα.

*Για τους νεότερους:  Η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (Ε.Δ.Α.) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα που έδρασε κυρίως την περίοδο 1951-1974 (με διακοπή λειτουργίας κατά τη διάρκεια της επταετίας). Ήταν το μεγαλύτερο νόμιμο κόμμα τηςΑριστεράς την περίοδο εκείνη με σημαντική κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. (wikipedia)