…για τις υποψίες

Ο ντετέκτιβ Ιγνάτιος Τ. έπινε το ποτό του στο συνηθισμένο μπιστρό προσπαθώντας να τοποθετήσει τον αναπτήρα του στη μεσοκάθετο δύο στρογγυλών λεκέδων πάνω στο γυάλινο τραπέζι, επαναλαμβάνοντας συνεχώς τη φράση : κάθε σημείο της μεσοκαθέτου ισαπέχει από τις άκρες του ευθύγραμμου τμήματος.

Και αυτή τη φορά ένα λάθος του υπόπτου είχε οδηγήσει στην επιβεβαίωση της ενοχής του. «Από ένα  λάθος του άλλου δεν μπορείς να βγάλεις σωστό συμπέρασμα πάντα, Ιγνάτιε» είχε τονίσει η γυναίκα του πριν τον εγκαταλείψει.

«Η υποψία είναι ένα φίλτρο της πραγματικότητας, με αυτήν επιλέγεις τι θα παρατηρήσεις. Για να βρεις μια άκρη, να επιβεβαιώσεις το σενάριο, πρέπει να παραβιάσεις τον κανόνα των ίσων αποστάσεων, έλεγες πάντα Ιγνάτιε. Κι εγώ θα πρόσθετα, αρκεί να μη βρίσκεται το κίνητρο στην άλλη άκρη».

…για τις σκόρπιες σκέψεις

Οι φίλοι μου λένε πως το χόμπι μου είναι κάπως περίεργο, λένε πως είμαι ένα είδος  ρακοσυλλέκτη  αλλά θεωρώ τον μεταφορικό τους ισχυρισμό άδικο υπερβολικό και άστοχο καθότι εγώ απλά συλλέγω  σκόρπιες σκέψεις, όχι αναγκαστικά δεύτερες ή τρίτες  αλλά και πρώτες.

Πρόκειται για σκέψεις  αχρείαστες ή απαγορευμένες, βασανιστικές ή επιπόλαιες, στιγμιαίες ή συνεχείς,  σκέψεις που κάποια άγνωστη απωστική φοβική δύναμη  τις εμποδίζει να συνδεθούν με τις άλλες , τις ώριμες και καθώς πρέπει, τις λογικές και ρεαλιστικές, τις κοινά αποδεκτές.

Σκέψεις που φαίνεται πως  έχουν αποχωριστεί από τους  πυρήνες  των ατόμων και κινούνται άτακτα μέσα στην κρυσταλική δομή της κανονικότητας.

Και τι τις κάνεις όλες αυτές; ρωτούν. Τις επιδιορθωνεις και τις πουλάς;

Όχι,  απαντώ, αλλά τις συνδέω με άλλες φτιάχνοντας ιστορίες και τις επιστρέφω.

…για ένα ταξίδι

Μέχρι να καταλάβουμε που πάμε είχαμε φτάσει. Είχαμε ξεκινήσει νωρίς, χωρίς  προορισμό, με λιγοστά υπάρχοντα όπως ταιριάζει σε κάθε ανέμελο ταξιδιώτη.

Κάποια στιγμή είπαμε ωραία είναι εδώ γιατί δεν μένουμε. Δεν θυμάμαι πια ποιος έκανε την ερώτηση ούτε ποιος έδωσε την απάντηση.

Νοικιάσαμε ένα σπίτι και ξεκίνησε η πορεία  της  εξερεύνησης. Ζήτω η εξερεύνηση- κάτω η αναζήτηση. Ζήτω οι εξισώσεις – κάτω  οι λύσεις. Είναι πιο ωραία να βρίσκεις  όταν δεν  ψάχνεις.

Άλλο η χαρά κι άλλο η ανακούφιση έτσι δεν είναι; ρωτούσαμε. Έτσι είναι απαντούσαμε  και οι απαντήσεις  μας  ανακούφιζαν.

Μια μέρα είπε ο ένας: τα βρήκαμε όλα, δεν έμεινε τίποτα. Αυτό είναι πρόβλημα είπε ο άλλος. Και επιδοθήκαμε με κρύα καρδιά στην αναζήτηση της λύσης.

Μέχρι να καταλάβουμε ότι φεύγουμε είχαμε φύγει.

…σκληρές και εύθραυστες

Σήμερα βρήκα ένα σαλιγκάρι στο φτερό της μηχανής μου. Όταν πήγα να το πιάσω για να το βάλω στο πεζούλι, κούνησε τις κεραίες του με έξαψη: «άσε με, μη με κατεβάσεις, γουστάρω βόλτα, δώσε γκάζια».

Του έκανα το χατίρι αλλά με τα μισά γκάζια. Στο δρόμο κουνούσε τις κεραίες σαν παλαβό: «Αυτά είναι τα γκάζια σου κότα; Δώσε ρε, μη φοβάσαι». Δεν έδωσα σημασία. Πάρκαρα, έδεσα τη μηχανή στον κορμό  μιας νερατζιάς και μπήκα στην τράπεζα.

Όταν βγήκα βρήκα τον σαλίγκαρο στο τιμόνι. «Τι μούτρα είναι αυτά; Τι σε χτύπησε;» ρώτησε. «Η κατάσχεση» απάντησα.  «Το κακό με εσάς τους ανθρώπους είναι ότι νιώθετε  ασφαλείς  στο σκληρό εύθραυστο καβούκι σας» πρόλαβε να πει ο σαλίγκαρος πριν το νεράτζι συνθλίψει το σκληρό  εύθραυστο κέλυφος του.

…ημιδιαμονής

Την ιστορία της γυναίκας αφηγείται ο καπνοπώλης μου. Διατηρεί το καπνοπωλείο  του απέναντι από ξενοδοχείο ημιδιαμονής.

Η γυναίκα εμφανιζόταν κάθε Τετάρτη λίγο πριν κλείσω. Ένα ταξί την άφηνε στη γωνία στο βενζινάδικο. Ερχόταν πρώτα στο μαγαζί και αγόραζε καπνό.  Περπατούσε  σαν υπνωτισμένη. Ίσως από τη σκέψη της επερχόμενης ηδονής που λέει και ο ποιητής.  Μετά από λίγο τη συναντούσε  ο εραστής στο ίδιο πάντα γωνιακό δωμάτιο του πρώτου ορόφου.

Αυτό κράτησε τέσσερα χρόνια. Πέρασαν τόσα κι άλλα τόσα μέχρι την μέρα που ξαναεμφανίστηκε. Αγόρασε  καπνό  και μου είπε πως μετακόμισε  στο διαμέρισμα του πρώτου ορόφου πάνω από το μαγαζί. Αν είμαι βέβαιος πως είναι αυτή; Ναι είμαι. Κάθε Τετάρτη την ώρα που κλείνω βγαίνει στη βεράντα  και ποτίζει τα λουλούδια καπνίζοντας σαν υπνωτισμένη.

…στη γραμμή 40/41

Μετρό. Γραμμή 3, σταθμός Ακρόπολη. Θέσεις αντικριστές. Θα μπορούσε να μας λένε Άλκη και Αθηνά, να διαβάζουμε το ίδιο βιβλίο: Σαλαμπώ -Γκυστάβ Φλωμπέρ, όπως τότε, όπως εκείνοι, στη γραμμή 40/41 Αθήνα Βόλος Θεσσαλονίκη.
-Σύμπτωση ε;
-Σελίδα;
-105;
-Κι εγώ στην 105!
Γέλια, χειραψία, συστάσεις.

Ύστερα, ώρες και χιλιόμετρα με σύνδεσμους συμπλεκτικούς: «κι εσύ;», «και σε εμένα…», «κι εγώ…». Αγγίγματα τυχαία, εν τη ρύμη του λόγου. «Συμπτώσεις» παράξενων ερωτικών ελκυστών.

Η Αθηνά θα κατέβει στον επόμενο σταθμό. Ο Άλκης θα γράψει στο βιβλίο της το τηλέφωνο του και δίπλα: Αθήνα Αγχίαλος 4-4-80 Πάσχα.

Λίγο πριν αποχαιρετιστούν θα ανταλλάξουν κατά λάθος τα βιβλία τους.

Επόμενος σταθμός: Σταθμός Λαρίσης. Σύνδεση με προαστιακό. Ανταλλάσσουμε με την γυναίκα που θα μπορούσε να τη λένε Αθηνά ή Σαλαμπώ μια τελευταία ματιά.
—————————————————————————————–
Η γραμμή 40/41 Αθήνα –Βόλος καταργήθηκε επίσημα στις 19 ιουνίου 2011.
Βρήκα το βιβλίο με την σημείωση : «Άλκης 94xxxxx , Αθήνα Αγχίαλος 4-4-80 Πάσχα» σε ένα μικρό παλαιοβιβλιοπωλείο στους πρόποδες της Ακρόπολης.