…για ένα ερωτικό πρελούδιο

Σκάκι έμαθα από ένα κορίτσι ένα χρόνο μεγαλύτερο μου όταν πήγαινα γυμνάσιο. Μου έδειξε τις βασικές κινήσεις, μου εξήγησε τον σκοπό του παιχνιδιού και αυτό ήταν όλο. Μετά είπε: έλα να παίξουμε τώρα.

Στα πρώτα παιχνίδια η προσοχή μου ήταν στραμμένη στα χέρια της καθώς το ένα χάιδευε τα πιόνια ενώ  το άλλο τον λαιμό της με  την άκρη της κοτσίδας της.

Στο μεταξύ, εκείνη, σιγά σιγά, έπαιρνε όλο και περισσότερο χώρο στο πεδίο της μάχης, άλλοτε με απειλές και άλλοτε με θυσίες που εγώ τις έπαιρνα για ευγενικές χειρονομίες, ενώ στην πραγματικότητα ήταν πρελούδια αλληλοεξόντωσης.

Στην τελευταία μας παρτίδα παρά λίγο να νικήσω αλλά την στιγμή που ετοιμαζόταν να κάνει την λάθος κίνηση άγγιξα τα δάχτυλά της και την εμπόδισα. Μοιραία κίνηση.

Advertisements

…για μούτρα

Πριν γυρίσουμε σπίτι  από την συγκέντρωση της ΕΔΑ*  έξω από το ψιλικατζίδικο της Λούλας η μάνα μου είπε «Μην το πεις στον μπαμπά» και μου αγόρασε από την Λούλα μια ελληνική σημαία. Στο  σπίτι όμως  όταν με ρώτησε ο πατέρας μου που βρήκα την σημαία, άρχισα να φωνάζω «ΕΖΑ…ΕΖΑ…ΕΖΑ» και τότε  πήρε την μάνα μου από τα μούτρα, της πέταξε  «σαν τα μούτρα σου τον έκανες», και η μαμά μου  πήρε την σημαία μου, την πέταξε στα δικά του μούτρα μαζί και είπε «κάνε τον σαν τα δικά σου μούτρα, εθνικόφρονα». Από τότε κρατούσα στις συγκεντρώσεις  την σημαία του Εθνικού Πειραιά και όταν γυρίζαμε από συγκεντρώσεις της ΕΔΑ, πριν με ρωτήσουν,  άρχισα να φωνάζω  ΕΣΝΙΚΟΣ…ΕΣΝΙΚΟΣ και έκρυβα την αλήθεια χωρίς να λέω ψέματα.

*Για τους νεότερους:  Η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (Ε.Δ.Α.) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα που έδρασε κυρίως την περίοδο 1951-1974 (με διακοπή λειτουργίας κατά τη διάρκεια της επταετίας). Ήταν το μεγαλύτερο νόμιμο κόμμα τηςΑριστεράς την περίοδο εκείνη με σημαντική κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. (wikipedia)

…»παράνομες»

Έφταιγαν οι γονείς του που βγήκε στην παρανομία από μικρός. Τι δώρο θέλεις για τα Χριστούγεννα. Θέλω ένα άλογο. Δεν έχουμε στάβλο, τι να το κάνεις; Θέλω να πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι. Αυτό δεν γίνεται. Γιατί δεν γίνεται; Γιατί παραβαίνουν τους νόμους της φυσικής. Και έτσι έγινε παράνομος και άρχισε να τους παραβιάζει.

Όταν έσπρωχνε τα κορίτσια αυτά έπεφταν στην αγκαλιά του. Έφτιαξε έναν καθρέφτη που όταν κοίταζες έβλεπες την πλάτη σου, μια λάμπα που απορροφούσε το φως και σκοτείνιαζε το δωμάτιο (πολύ χρήσιμη για τον μεσημεριανό του υπνάκο). Όταν τελείωσε τα σχέδια του αστειφόρου πλοίου (τα πανιά  φούσκωναν με τα γέλια των παιδιών) τον συνέλαβαν και τον αφόπλισαν.

Δεν χρειάστηκε να τον κλείσουν στην φυλακή. Ήταν ακίνδυνος χωρίς την φαντασία του.

…για λαγούμια διαφυγής

Ηταν η εποχή που ο Στιφάδος είχε αποκτήσει την μανία να σκάβει λαγούμια στον κοινόχρηστο κήπο που ο ιδιοκτήτης του οικήματος είχε παραχωρήσει ευγενικά  για να παίρνει ο κούνελος τον αέρα του. Στις λιακάδες το σπίτι μας γεμιζε χώματα και τις βροχερές ημέρες με λάσπες και ίχνη από κουνελοπόδαρα.

Την πρώτη και τελευταία φορά που του έκανα παρατήρηση, Στιφάδο κόφτο βαρέθηκα να καθαρίζω το εργοτάξιό σου τι σε έχει πιάσει, μου απάντησε πως πνίγεται κλεισμένος σε ένα διακοσμημένο οικόπεδο και προσπαθεί να διερύνει τον ζωτικό του χωρο και να μην τολμήσω να τον καθησυχάσω πως εντάξει θα τον βγάλω βόλτα την Κυριακή γιατί θα είναι ψέματα και πως τα ψέματα είναι και αυτά λαγούμια μόνο που τα μπάζα τους είναι ακατάλληλα για ανακύκλωση.

 

…για το σχήμα του χρόνου

Παραμονές πρωτοχρονιάς με επισκέπτεται το πνεύμα του κούνελού μου του Στιφάδου για τα χρόνια πολλά. Αυτή τη φορά όμως εμφανίστηκε με απορίες.

Αφεντικό εσύ που έχεις φάει τόσα βιβλία με τα γυαλιά πρεσβυωπίας θέλω να μου λύσεις μια απορία.

Λέγε Στιφάδο.

Το θέμα μου αφεντικό είναι  τι σχήμα έχει ο χρόνος.  Οι φυσικοί εδώ στον παράδεισο λένε πως μοιάζει με βέλος, οι  μαθηματικοί λένε κάτι ακαταλαβίστικα για γεωμετρικούς τόπους ,υποθέτω χλοερούς,  και μισός  ποιητής που το υπόλοιπο μισό του από τη μέση και κάτω βρίσκεται στην κόλαση, απαγγέλλει πως αφού ο χρόνος κυλάει είναι στρογγυλός όπως  η ρόδα του φορτηγού που τον έκοψε στα δύο.

Ως τι θέλεις να σου απαντήσω;

Ως μεσήλικας.

Τότε έχει το σχήμα τεντωμένου τόξου που σε σημαδεύει Στιφάδο.

…για τα «σκεπάσματα» των Χριστουγέννων

Η γιαγιά γύρισε στην κουζίνα με μια κουβέρτα. Και τώρα; Τώρα θα σκεπάσουμε τη ζύμη να ξεκουραστεί και να φουσκώσει. Περιμένοντας ήπιαμε το τσάι μας και περιποιήθηκα ένα πιάτο με  κουραμπιέδες.

Έλα να δεις πως φούσκωσε Βασιλάκη φώναξε η γιαγιά από την κουζίνα. Μόλις είδα τα έχασα. Έχασα και την τελευταία μπουκιά του κουραμπιέ που έπεσε από το μισάνοιχτο στόμα και σκόρπισε στο πάτωμα.

Κάτι άλλα Χριστούγεννα,  ο μπαμπάς πήγε να σκεπάσει το βράδυ τη μαμά μου και μετά άρχισε να φουσκώνει η κοιλιά της. Τα επόμενα Χριστούγεννα είχε γεννηθεί η αδελφή μου και η μάνα μου όλο την σκέπαζε και το μωρό όλο φούσκωνε.

Πέρασαν πολλά χρόνια για να καταλάβω πως  πολλά  πράγματα φουσκώνουν όταν τα σκεπάζεις και όχι μόνο τα Χριστούγεννα.

…του κλέφτη

Αυτό είναι το τελευταίο τσιγάρο του πακέτου. Μετά θα  κοιμηθώ. Μέχρι να σβήσει η καύτρα πρέπει να έχω γράψει εκατόν είκοσι τρεις λέξεις. Δεν υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος, ένα παιχνίδι είναι. Άλλωστε αυτό σημαίνει παιχνίδι. Να «πρέπει» χωρίς να υπάρχει σοβαρός λόγος.

Υπάρχουν και τα παιχνίδια προθέσεων. Επικίνδυνα. Σε αυτά υπάρχει πάντα ένας σοβαρός λόγος για να κλέψεις -ένα βλέμμα, μία λέξη, κάτι τέλος πάντων που ο άλλος δεν θέλει να φανερώσει αλλά επειδή πρέπει να παίξει σοβαρά δεν καταφέρνει να το κρύψει.

Η κάυτρα πλησιάζει επικίνδυνα τα δάχτυλά μου. Δεν φτάνουν οι λέξεις. Μάλλον θα χάσω. Δεν με πειράζει να χάνω όταν έχω κλέψει στο παιχνίδι. Για αυτό θα κλέψω άλλη μια φορά -μόλις θυμήθηκα που έχω κρύψει ένα τελευταίο τσιγάρο, κλεμένο.