Ετικέτα: σχέσεις

…για μια αχόρταγη σχέση.

Η Γιάννα έλεγε πάντα στον άντρα της τον Μάριο. «Η σχέση αγάπη μου είναι κάτι ζωντανό που αναπτύσσεται και εξελίσσεται. Αν δεν την ταΐσεις πεθαίνει από υποσιτισμό». Με αυτά και με αυτά την τάιζαν συνέχεια. Και ήξεραν κι οι δυο τους να «μαγειρεύουν» όμορφα.

Από αδύνατη και «μη μου άπτου» στην αρχή, έγινε στρουμπουλή αλλά γλυκιά. Συνέχιζε λοιπόν το ζεύγος να την ταΐζει. Δώσε της αυτό δώσε της και το άλλο. Μέχρι που έγινε χοντρή, άσχημη, υπέρβαρη, και δυσκίνητη. Τόσο δυσκίνητη που δε μπορούσε να κάνει ένα βήμα χωρίς να την σπρώξουν.

Στο τέλος αφού έφαγε τα πάντα βαρυστομάχιασε και άρχισε να ξερνάει. Και αφού «έβγαλε» ότι «καλό» είχε φάει και είχε αλέσει σε όλη της την ζωή την παράτησαν γιατί τους βρώμαγε.

…για τον θάνατο του «επιβήτορα»

epivitoras1.jpgΤην αλήθεια την είπε στον δεσμοφύλακά του την τελευταία ημέρα. Δεν έκανε παιδιά. Έτσι τον άφησε η πρώτη του γυναίκα. Μετά ερωτεύτηκε την Ιουλία και παντρεύτηκαν. Δεν άντεχε να την χάσει και αυτή. Τότε οι γιατροί δεν έκαναν θαύματα όπως τώρα.

Τον πλήρωσε καλά. Πέντε χρυσές λίρες. Έδινε υπνωτικό στην Ιουλία έκλεινε το φως και την πόρτα και έφευγε από το δωμάτιο. Όταν ο άλλος τελείωνε, γύριζε στο κρεβάτι, την έγδυνε, γδυνόταν κι αυτός και έπαιρνε από το ίδιο χάπι να καταφέρει να κοιμηθεί. Αυτό έγινε πολλές φορές.

Την «τελευταία» φορά η Ιουλία έπιασε παιδί αλλά το υπνωτικό δεν έπιασε αυτόν. Ούτε το δεύτερο, ούτε το τρίτο…. Δεν είπε τίποτα.Το παιδί γεννήθηκε, ζαβό. Την ίδια μέρα, τον βρήκε τον σκότωσε και παραδόθηκε.

…για μια ρομαντική ντομάτα

domata.jpgΜια φορά κι ένα καιρό ήταν μια πολύ όμορφη γλυκιά ντομάτα. Όλοι την παίνευαν και την μακάριζαν. Η κυρα Ντόρα η μάνα της, είχε βρει από νωρίς τον γαμπρό.

«Αχ τι όμορφη χωριάτικη σαλάτα θα φτιάξουν τα δυο τους! Ε συμπεθέρα μου;» Έλεγε στην γειτόνισσα την αγγουριά.

«Δεν το θέλω αυτό το ξυλάγγουρο» έλεγε με πείσμα η ντοματούλα. «Εγώ δεν θα γίνω χωριάτικη σαλάτα».

«Και τι θέλεις να γίνεις καλέ; Που θα πας;» την ειρωνεύονταν οι άλλες ντομάτες.

«Εγώ θέλω να γίνω χριστουγεννιάτικο στολίδι» έλεγε δειλά αυτή. «Αχάριστη. Όπως πας θα καταλήξεις να γίνεις κέτσαπ ή κονσέρβα». Και με τον καιρό σταμάτησαν να της μιλάνε. Η ντομάτα κλείστηκε στον εαυτό της κι άρχισε να σκληραίνει και να αλλάζει, μέχρι που τελικά έγινε ρόδι.

…για μια «γνώμη»

stefna.jpgΌταν ο εξάδελφος, ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει, έζησε σπίτι μας. Ήταν της μάνας του επιθυμία και εντολή να ζήσει στο σπίτι του αδελφού του άντρα της και όχι στου αδελφού της. Η σχέση μας στα χρόνια αυτά έγινε σχεδόν αδελφική.

Ο ξάδελφος εξελίχθηκε σε στέλεχος του σοσιαλιστικού κόμματος και σε επιτυχημένο επιχειρηματία. Στο νοσοκομείο, λίγες μέρες πριν «φύγει», η μάνα του μου είπε. «Αν η γυναίκα που αποφασίσει να πάρει νομίζεις πως δεν είναι καλός άνθρωπος να του το πεις».

Όταν ένα βράδυ μετά από χρόνια μου συζήτησε ότι είχε αποφασίσει να παντρευτεί αλλά όχι αυτή που αγαπούσε πραγματικά -για επαγγελματικούς λόγους- αλλά μια «άλλη» , είπα την γνώμη μου. «Δεν είναι καλός άνθρωπος αυτή». Ήταν οι τελευταίες μας κουβέντες. Παντρεύτηκε.

 

…για τα όρια.

tan3cirs.gif«Κάπου και κάπως είχε διδαχτεί την τέχνη να μην έρχεται σε δύσκολη θέση, να νιώθει άνετα και να μην επιτρέπει στη συστολή να παρεμβαίνει ανάμεσα σε αυτόν και τη βολή ή την ευχαρίστησή του…», Αυτή η φράση με έβαλε σε σκέψεις. Σπουδαία τέχνη. Πολλοί την κατέχουν. Αλλά ποιοι; Ποιο είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτών των ανθρώπων;

Ίσως, σκέφτηκα, είναι άνθρωποι που δεν έχουν όρια, τουλάχιστον ορατά. Δεν έχουν γιατί δεν βάζουν, ώστε να μην υποστούν το κόστος της υπεράσπισής τους ή έχουν και τα επεκτείνουν διαρκώς –δίνοντάς τους το σχήμα του διαθέσιμου χώρου όπως ακριβώς συμβαίνει με κάθε ρευστό- ώστε αυτή η συνεχής διαστολή τους και το ευμετάβλητο του σχήματος που καθορίζεται από τις απαγορευμένες-οριοθετημένες περιοχές των άλλων, στην ουσία τα ακυρώνει.

 

…για την «ακινησία»

gymno1.jpgΜερικές φορές νιώθουμε κουρασμένοι, όχι από αυτά που γίνονται αλλά από αυτά που δεν γίνονται. Ίσως μας φταίει ότι περιμένουμε να συμβεί κάτι και αυτό δεν συμβαίνει. Ίσως πάλι δεν περιμένουμε να συμβεί κάτι, αλλά νιώθουμε κουρασμένοι από την ζωή που δεν κινείται. Στην πραγματικότητα ακόμα και αν εμείς είμαστε «ακίνητοι» η ζωή κινείται σε σχέση με μας. «Η κίνηση είναι σχετική». Θυμάστε που μας το μάθαιναν στο σχολείο; Συμβαίνει να νιώθουμε κάποιον «ακίνητο» στη θέση του. Ούτε μας πλησιάζει ούτε απομακρύνεται. Μπορεί να είναι έτσι , μπορεί όμως να τον ακολουθούμε ή να μας ακολουθεί με την ίδια ταχύτητα και η απόστασή μας να είναι σταθερή. Ίσως να πρέπει να επιβραδύνουμε ή να επιταχύνουμε. Τι από τα δύο όμως; Ποιος ακολουθεί ποιόν;

…για 3,14νεύματα

sante_2.jpgΣας έχει μπερδέψει ποτέ ένα νεύμα; Εννοώ το πνεύμα ενός νεύματος που δεν λέει «φύγε» «έλα» «σώπα» «μίλα».

Μέχρι την μοιραία μου συνάντηση σκεφτόμουν πως αν τα νεύματα ήταν αριθμοί , θα ήταν ακέραιοι θετικοί ή αρνητικοί. Το τρίτο νεύμα της κυρίας όμως ήταν άρρητο. Θέλω να πω πως όσο το ανέλυα, τόσο περισσότερο ανακάλυπτα άλλες λεπτότερες πτυχές, σαν άπειρα δεκαδικά ψηφία που αυξάνουν την ακρίβεια και την περιέργεια για το επόμενο ψηφίο που ελπίζεις να είναι το τελευταίο.

Κάποια στιγμή σταματάς τους υπολογισμούς αγνοώντας τα υπόλοιπα ψηφία. Η τέχνη της προσέγγισης έχει ρίσκο , απαιτεί σιγουριά και αυτοεκτίμηση αλλά κινδυνεύει από την υπερεκτίμηση και την υποτίμηση.

Επιτέλους κατέληξα σε ένα συμπέρασμα και αποφάσισα να την προσεγγίσω. Η γυναίκα όμως είχε γίνει φάντασμα.