… για την υπογονιμότητα

Το παιδί «ήρθε» τελικά. Θα ήμαστε γονείς για την υπόλοιπη ζωή μας αλλά δεν θα ήμαστε ζευγάρι, άνδρας και γυναίκα, ποτέ πια.

Η αρσενική και θηλυκή ερωτική φύση μαράζωσαν κάτω από τις εντολές των γιατρών «Την Δευτέρα το πρωί πρέπει να έρθετε σε επαφή και μετά όσο το δυνατό γρηγορότερα εδώ».

Αμέτρητες και «ακριβές» από κάθε άποψη εξετάσεις και επεμβάσεις , κυριολεκτικά και μεταφορικά , για να ανακαλυφθεί η αιτία της υπογονιμότητας.

Ιδιωτικά νοσοκομεία, ιδιωτικοί γιατροί, και μη ιδιωτικό «κρεβάτι». «Έρωτας» με ανταμοιβή την «τεκνοποίηση».

Όταν μας αφαίρεσαν κάθε ελπίδα αποφασίσαμε να πάμε στο «Αλεξάνδρα». Συζητήσαμε με τους γιατρούς αρκετή ώρα πίνοντας καφέ και τρώγοντας κρουασάν. Μας πρότειναν τρεις μήνες «διακοπές» από το «πρόβλημα». Όταν ξαναπήγαμε ήταν για να διαγνώσουν την «ανέλπιστη» εγκυμοσύνη.

Advertisements

… για ένα σαλιγκάρι

Είδα ένα σαλιγκάρι σήμερα. Μεγάλο, ζωντανό, σκαρφάλωνε ιδρωμένο στην πόρτα του αυτοκινήτου μου. Πρώτη αντίδραση,  να ψάξω το κινητό,  να το φωτογραφίσω. Δεύτερη αντίδραση, να νιώσω τελείως ηλίθιος για την πρώτη.

Νομίζω αυτό το κατάλαβε ο σαλίγκαρος γιατί κούνησε ειρωνικά τις κεραίες του. Υποθέτω ότι κάναμε την ίδια σκέψη «Που ήταν κρυμμένος  αυτός;».

Μα, για στάσου, απ’ ότι θυμάμαι,  στην «εξοχή»,  τι έξοχη λέξη, τα σαλιγκάρια βγαίνουν μετά την βροχή άρα, προφανής αλλά έξοχος συλλογισμός, κάπου κοντά θα έπρεπε να υπάρχει ένα αθέατο κομμάτι εξοχής. Με δεδομένη την μικρή ταχύτητα του σαλίγκαρου και την χρονική διάρκεια της βροχής θα έπρεπε να είναι πολύ κοντά μου, σχεδόν δίπλα μου.

Μα βέβαια!  Είχα παρκάρει δίπλα στο χωράφι μερικά μέτρα πιο μακριά από το σπίτι μου.