…για μια βοκαμβίλια

vokamvilia1.jpgΑγόρασα μια βοκαμβίλια. Την έβαλα στη γωνιά της βεράντας, εκεί που έχω το τραπεζάκι με τις δύο πολυθρόνες. Μέρα με τη μέρα ρίχνει τα λουλούδια της. Μήπως διαμαρτύρεται σιωπηλά; Νιώθω ότι μαραζώνει. Τι να κάνω; Να την αφήσω ελεύθερη; Δε ξέρω. Θα είναι;

Αν «αφήσεις» κάποιον ελεύθερο ελευθερώνεται πραγματικά ή αφήνει πίσω του εκείνο το κομμάτι ελευθερίας που περιέχει τον πόνο της προσπάθειας για να κατακτηθεί; Άλλο αποκτώ (με κάποιο αντάλλαγμα) άλλο κατακτώ.

Θα της αλλάξω γλάστρα. Αυτό θα κάνω. Και θα την βάλω δίπλα σε μικρότερα φυτά. Να της ανεβάσω την ψυχολογία. Δεν είναι ψηλομύτα ούτε εγωκεντρική. Είναι από καλή πάστα. Θα νιώθει μεγαλύτερη και θα τα προστατεύει. Θα αποκτήσει ένα σκοπό ένα λόγο ύπαρξης, έναν ρόλο. Και οι άνθρωποι αυτό κάνουν.

Advertisements

…για μια ρομαντική ντομάτα

domata.jpgΜια φορά κι ένα καιρό ήταν μια πολύ όμορφη γλυκιά ντομάτα. Όλοι την παίνευαν και την μακάριζαν. Η κυρα Ντόρα η μάνα της, είχε βρει από νωρίς τον γαμπρό.

«Αχ τι όμορφη χωριάτικη σαλάτα θα φτιάξουν τα δυο τους! Ε συμπεθέρα μου;» Έλεγε στην γειτόνισσα την αγγουριά.

«Δεν το θέλω αυτό το ξυλάγγουρο» έλεγε με πείσμα η ντοματούλα. «Εγώ δεν θα γίνω χωριάτικη σαλάτα».

«Και τι θέλεις να γίνεις καλέ; Που θα πας;» την ειρωνεύονταν οι άλλες ντομάτες.

«Εγώ θέλω να γίνω χριστουγεννιάτικο στολίδι» έλεγε δειλά αυτή. «Αχάριστη. Όπως πας θα καταλήξεις να γίνεις κέτσαπ ή κονσέρβα». Και με τον καιρό σταμάτησαν να της μιλάνε. Η ντομάτα κλείστηκε στον εαυτό της κι άρχισε να σκληραίνει και να αλλάζει, μέχρι που τελικά έγινε ρόδι.

… του κυρίου Feynman

feynamn.jpg[…] Ένα άλλος λόγος για τον οποίο πιθανόν δεν θα καταλαβαίνετε αυτό που θα σας λέω οφείλεται στο ότι, ενώ εγώ θα αναφέρομαι στο πως λειτουργεί η φύση, εσείς δεν θα κατανοείτε το γιατί λειτουργεί με αυτό τον τρόπο. Βλέπετε κανένας δεν καταλαβαίνει την αιτία που λειτουργεί έτσι η φύση. Δεν μπορώ να σας εξηγήσω το «γιατί» η Φύση συμπεριφέρεται με αυτό τον παράξενο τρόπο.

Τέλος υπάρχει και μια άλλη πιθανότητα: Μόλις σας λέω κάτι, εσείς να μην το πιστεύετε. Να μην το παραδέχεστε. Να μη σας αρέσει. Τότε κλείνετε τα αυτιά σας και παύετε να παρακολουθείτε. Θα προσπαθήσω να σας περιγράψω το πως λειτουργεί η φύση, αλλά αν αυτό δεν σας αρέσει δεν έχω άλλο τρόπο για να σας κάνω να το καταλάβετε. […]

Richard P. Feynman . QED-Κβαντική ηλεκτροδυναμική . Εκδόσεις Κάτοπτρο.

…για τα «κύματα»

karnagio.jpgΜε απόλυτη τάξη, μια συστοιχία κυμάτων διέσχισε σιωπηλή τον μικρό κόλπο, πενήντα απλωτές μήκος εβδομήντα πλάτος, κανάκεψε τις λιγοστές βάρκες  και ξεγελώντας δύο μικρούς βράχους, απλώθηκε ψιθυριστά στην αμμουδιά μέχρι τα κουρασμένα πόδια της Ζαμπέτας.

Αφού τάισε άντρα παιδιά κι εγγόνια, άφησε στις νύφες την φροντίδα της κουζίνας και κατέβηκε πάλι στο μικρό καρνάγιο κάτω από το καραγάτσι,  να ησυχάσει λίγο το κεφάλι της, έτσι νόμιζαν όλοι. Όμως η έγνοια  της Ζαμπέτας ήταν άλλη, ήταν ο καημός, για την κόκκινη βάρκα του Γιάννη, για την βαρκάδα που ποτέ δεν έκανε μαζί του,  για το χέρι που δεν απλώθηκε να αρπάξει το δικό του. Nα φύγουν…

Χάιδεψε όπως έκανε εκείνος, με το βλέμμα, τις φλέβες των χεριών της και γύρισε στο σπιτικό της.

…για μια «γνώμη»

stefna.jpgΌταν ο εξάδελφος, ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει, έζησε σπίτι μας. Ήταν της μάνας του επιθυμία και εντολή να ζήσει στο σπίτι του αδελφού του άντρα της και όχι στου αδελφού της. Η σχέση μας στα χρόνια αυτά έγινε σχεδόν αδελφική.

Ο ξάδελφος εξελίχθηκε σε στέλεχος του σοσιαλιστικού κόμματος και σε επιτυχημένο επιχειρηματία. Στο νοσοκομείο, λίγες μέρες πριν «φύγει», η μάνα του μου είπε. «Αν η γυναίκα που αποφασίσει να πάρει νομίζεις πως δεν είναι καλός άνθρωπος να του το πεις».

Όταν ένα βράδυ μετά από χρόνια μου συζήτησε ότι είχε αποφασίσει να παντρευτεί αλλά όχι αυτή που αγαπούσε πραγματικά -για επαγγελματικούς λόγους- αλλά μια «άλλη» , είπα την γνώμη μου. «Δεν είναι καλός άνθρωπος αυτή». Ήταν οι τελευταίες μας κουβέντες. Παντρεύτηκε.

 

…για τα όρια.

tan3cirs.gif«Κάπου και κάπως είχε διδαχτεί την τέχνη να μην έρχεται σε δύσκολη θέση, να νιώθει άνετα και να μην επιτρέπει στη συστολή να παρεμβαίνει ανάμεσα σε αυτόν και τη βολή ή την ευχαρίστησή του…», Αυτή η φράση με έβαλε σε σκέψεις. Σπουδαία τέχνη. Πολλοί την κατέχουν. Αλλά ποιοι; Ποιο είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτών των ανθρώπων;

Ίσως, σκέφτηκα, είναι άνθρωποι που δεν έχουν όρια, τουλάχιστον ορατά. Δεν έχουν γιατί δεν βάζουν, ώστε να μην υποστούν το κόστος της υπεράσπισής τους ή έχουν και τα επεκτείνουν διαρκώς –δίνοντάς τους το σχήμα του διαθέσιμου χώρου όπως ακριβώς συμβαίνει με κάθε ρευστό- ώστε αυτή η συνεχής διαστολή τους και το ευμετάβλητο του σχήματος που καθορίζεται από τις απαγορευμένες-οριοθετημένες περιοχές των άλλων, στην ουσία τα ακυρώνει.