Κατηγορία: παραμύθια για μεγάλους

… on the rock

1Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας βράχος πολύ σκληρός και πολύ εγωκεντρικός. Κοιτούσε αφ’ υψηλού κάθε πετραδάκι. Όταν φυσούσε αέρας τα σκουπίδια στριφογυρνούσαν γύρω του πριν σκορπιστούν στους πέντε ανέμους και τα ορμητικά λασπόνερα της βροχής λες κι έχαναν την δύναμή τους σαν τον συναντούσαν στο διάβα τους.

Μήτε ο αγέρας μήτε το νερό μήτε η φωτιά  μπορούσαν να τα βάλουν μαζί του. Τίποτα δε μπορούσε να τον κουνήσει από την θέση του.

Στον μεγάλο κατακλυσμό αντιστάθηκε στους χείμαρρους που προσπάθησαν να τον παρασύρουν. Σπιθαμή δεν κουνήθηκε. Όταν κόπασε το κακό χαμογέλασε αυτάρεσκα. Αλλά μόνο για μια στιγμή γιατί …

Ξαφνικά άνοιξε η γη και τον κατάπιε. Μαλάκωσε το χώμα, πήρε το σχήμα του, τον σκέπασε και χάθηκε σαν να μην υπήρξε ποτέ.

1_1decorline5.jpg

Επιμύθιο  : Κουνηθείτε από την θέση σας.

…με ψέματα

1Ο κύριος Τ  είχε το ψέμα στο τσεπάκι. Ίσως να έφταιγε και το όνομά του. Τσεπάκης.

Δεν έλεγε ψέματα μόνο για να καλύψει κάποιο ατόπημα, αλλά για να αποκτήσει ότι έλειπε από την ζωή και την προσωπικότητά του. Το κακό ήταν πως όταν ξέμενε, έλεγε τα ίδια ψέματα αλλιώς.

Διότι το έχει το ψέμα αυτό το κακό. Ποτέ δεν μπορείς να το ξαναπείς  με τον ίδιο τρόπο. Την δεύτερη φορά θα το κάνεις καλύτερο για σένα αλλά χειρότερο για τους άλλους.

Μια φορά που του ξέφυγε μια  αλήθεια μήνυσε τον εαυτό του για συκοφαντική δυσφήμηση. Μετά ζητούσε από φίλους δανεικά για να πληρώσει τον δικηγόρο.

Τελικά κατέληξε στη φυλακή. Έπεισε όμως τον εαυτό του ότι κάνει διακοπές κοινωνικού τουρισμού σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων.

…αστειοφόρες

1Πάνε περίπου εβδομήντα χρόνια από τότε που το τελευταίο αστειοφόρο πλοίο προσάραξε στα  βράχια του νησιού μας. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες το φορτίο χάθηκε. Μέσα από ένα τεράστιο ρήγμα σε σχήμα χαμόγελου χύθηκε από τ’ αμπάρια και παρασύρθηκε από τα ρεύματα της  θάλασσας.

Λένε, πως για ένα ολόκληρο φεγγάρι, τις νύχτες, απ’ τη χώρα του νησιού κοιτάζοντας προς την θάλασσα, έβλεπες κάτι, μια λάμψη υποθαλάσσια, να ακολουθεί την πορεία των ρευμάτων. Κι ανάμεσα στις πνοές του αέρα, αν αφουγκραζόσουν, μπορούσες να ακούσεις γέλια και χαρούμενες φωνές.

Και για όλα ξέρετε ποιος φταίει; Ο Κωνσταντής ο καφετζής φταίει. Που έτσι για καλαμπούρι, είπε στον νεοδιόριστο φαροφύλακα πως καλύτερα να τον σβήσει τον φάρο γιατί χάλασε λέει η λάμπα κι αναβοσβήνει. Και πνίγηκαν στα γέλια.

…ευρέως φάσματος

Η Ωγκμεντίν. Η όμορφη, γλυκειά Ωγκμεντίν μας. Δεν ήταν αυτό το κανονικό της όνομα,  έτσι την  ονομάσαμε μετά. Έτσι την θυμόμαστε και οι τρεις.

Τότε:

Ο ένας παντρεμένος και ερωτευμένος με μια πιτσιρίκα, ο άλλος χωρισμένος και ερωτευμένος με μια παντρεμένη, ο τρίτος αδιάφορος για τις γυναίκες μετά από τρεις αποτυχημένους αρραβώνες.

Γνωρίσαμε την Ωγκμεντίν στο Παρίσι. Ήταν ξεναγός μας, όχι τόσο στα αξιοθέατα της πόλης όσο στις άγνωστες μέχρι τότε για εμάς πτυχές της γυναικείας ψυχής.

Κανείς μας δεν κοιμήθηκε με την Ωγκμεντιν. Αλλά και οι τρεις «ξυπνήσαμε» μαζί της, γλυκά, σαν από ύπνο βαθύ του πυρετού, με το μυαλό γεμάτο «αντισώματα».

«Mε το ψέμα αλλάζω, με την αλήθεια  εξελίσσομαι» είπε την τελευταία μέρα στο αεροδρόμιο και μας φίλησε τρυφερά στο μάγουλο.

…μετανοιωμένες

1Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια γλάστρα, μικρή, πήλινη, που δεν ήθελε να μεγαλώσει. Φοβόταν ότι θα γίνει «σκουπιδοτενεκές» όπως εκείνη η μεγάλη ροζ γλάστρα στο διπλανό μπαλκόνι.

«Μπορεί  να γίνεις ένα όμορφο μεγάλο πιθάρι» την παρηγορούσε η θεία της η ζαρντινιέρα.

«Εγώ; Να γίνω χοντροπίθαρο; Γεμάτο ραγάδες; Ποτέ»

Η γαρδένια όμως που μεγάλωνε μέσα της συνέχισε να φουντώνει.

Μια Κυριακή πρωί, η «κυρία» της κουβάλησε στο μπαλκόνι ένα πιθάρι, το γέμισε με φρέσκο χώμα, έβγαλε την γαρδένια από την μικρή γλάστρα και την φύτεψε στο «χοντροπίθαρο».

Με το καιρό, το λιγοστό χώμα της γλαστρούλας ξεράθηκε. Μόνο κάτι σκόρπιες σταγόνες βροχής δρόσιζαν το ξεραμένο δέρμα της.

Από τότε, τις νύχτες, η μικρή γλάστρα ονειρεύεται πως μεγαλώνει και γίνεται ένα όμορφο μεγάλο πιθάρι.

…προγαμιαίες

marriageΠαντρεύεται και η Φ. Αύριο δεσμεύεται ενώπιον Θεού, Φίλων, Συγγενών και εαυτού, ότι θα αγαπάει τον ίδιο άντρα για την υπόλοιπη ζωή της. Παραμονές του γάμου, οι φίλες θεράπευαν την προγαμιαία αγωνία με την παραίνεση «Μια φορά παντρεύεσαι. Χαλάρωσε και απόλαυσέ το».

Εγώ ρώτησα «Που το ξέρετε;» με αγριόκοιταξαν αλλά συνέχισα «Που το ξέρετε ότι θα παντρευτεί μόνο μία φορά;» Ήθελα να ρωτήσω «Πως ξέρετε ότι δεν θα ερωτευτεί δεύτερη φορά;» μα ένα  βλέμμα από εκείνα με την αξιοπρεπή  αγωνία του αμυνόμενου και τον ηρωισμό του πολιορκημένου από την θλίψη ανθρώπου, μου φάνηκε πως έλεγε «Οι γυναίκες παντρεύονται μια φορά, άσχετα αν ερωτεύονται περισσότερες». Σταμάτησα.

Διέκρινα την άγρια χαρά του νικητή στη γυναικεία συντροφιά και σκέφτηκα πως είναι φρονιμότερο να αναζητήσω τον ηττημένο.

…για πρινter

11Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας εκτυπωτής που δεν έπαιρνε τα γράμματα. Έκανε συνέχεια ορθογραφικά λάθη. Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει το «φαινόμενο» που χειροτέρευε κάθε μέρα.

Σιγά σιγά άρχισε να μπερδεύει τα χρώματα , μετά τα σχήματα και στο τέλος τις μορφές. Μια μέρα τύπωσε καουμπόηδες να δαμάζουν άγρια πρόβατα, παπάδες να οδηγούν καρτ, την υπουργό παιδείας να χορεύει τσιφτετέλι στο υπουργικό συμβούλιο.   Του δώσανε τα καλύτερα φάρμακα, τον πήγαν στους καλύτερους μηχανικούς. Τίποτα. Αγιάτρευτος.

Τον αποσύνδεσαν, τον έκλεισαν στο πατάρι, αλλά αυτός ξελόγιασε ένα ξεχασμένο μόντεμ-ρούτερ και άρχισε να στέλνει τις παράξενες εικόνες του σε άλλους εκτυπωτές.

Είδαν και απόειδαν, τον πήγαν σε έναν φημισμένο pixαναλυτή ο οποίος αποφάνθηκε : «Το πρόβλημα με τον πριντερ βρίσκεται στο παρελθόν του».  Και τον ξαναεγκατέστησε.