Κατηγορία: οι ζωές των άλλων

…αναμνηστικές

Πίνω ένα άχρωμο υγρό με φυσαλίδες και ξινή γεύση. Το ίδιο, αλλά με κίτρινο καλαμάκι, πίνει και ο ηλικιωμένος κύριος που έχει πιάσει την αγαπημένη μου θέση δίπλα στη τζαμαρία. Φοράει κασκόλ,  γυαλιά ηλίου, έχει τα χέρια σταυρωμένα ανάμεσα στα πόδια του και κουνάει συνέχεια το σαγόνι του σα να αναμασάει κάτι που δυσκολεύεται  να καταπιεί.

Εδώ και ώρα κάνει νόημα στο γκαρσόνι σηκώνοντας ψηλά το άδειο μπουκάλι του νερού. Σηκώνεται από τη θέση του. Του προσφέρω το δικό μου. «Δε το χρειάζομαι». Τοκρατάει με τα δύο του χέρια και ξανακάθεται. Γεμίζει το ποτήρι του. Δυο σταγονίτσες τινάζονται στα γυαλιά του. Τα βγάζει και μπορώ να δω τα μάτια του. Από το βλέμμα του υποψιάζομαι οτι προσπαθεί να καταπιεί τις αναμνήσεις του. 

Advertisements