Κατηγορία: ιστορίες

…και ένα θαυμαστικό

Η Ιουλία θαυμάζει τον άντρα της, τόσο, όσο χρειάζεται για να θαυμάζει τον εαυτό της που τον «έχει». Μου το εξομολογείται κάθε φορά στο ξενοδοχείο που «συναντιόμαστε» τις Τετάρτες. Εγώ δεν μιλάω, καπνίζω. Αυτή μιλάει, ξαπλωμένη ανάσκελα, μισοσκεπασμένη με το σεντόνι, χαϊδεύοντας το στήθος της.

Έχει πλούσιο στήθος και πλούσια συναισθήματα, αρκετά δηλαδή για να τα μοιράζει στα δύο. Για επιχείρημα λέει μια ατάκα από το σινεμά . «Εσένα σε αγαπώ πιο πολύ, αλλά εκείνον τον αγαπάω από πιο παλιά».

Η φλυαρία της κρατάει δύο τσιγάρα, μετά πετάει το σεντόνι στην άκρη, με χαϊδεύει και θαυμάζει το «κατόρθωμά της». Η Ιουλία δε μπορούσε να ζει χωρίς να θαυμάζει κάθε στιγμή κάτι. Καθώς οδηγούσε θαύμαζε τα νύχια της.

«Κόκκινο » της φώναξα. Από θαύμα σώθηκα !

…………………………………………………………………………………………………..

φωτό από το : downslila.blogspot.com

…για να βγάλεις μυαλό

Γύρω από τον αντίπαλο μαζεύονται εχθροί. Το ξεχνάω συνέχεια αυτό. Αν δεν το καταλάβω έγκαιρα, αν θεωρήσω τους δεύτερους, συμπαίκτες των πρώτων, κινδυνεύω. Ο παππούς ο Μπαλής έλεγε πως «ο αντίπαλός πανηγυρίζει για την νίκη του ενώ ο εχθρός για την ήττα σου«.

Περνούσε πολλές ώρες στο καφενείο κάθε μέρα. Συνήθως δεν έπαιζε χαρτιά, μόνο έβλεπε, συζητούσε, έκλεινε δουλειές. Όταν αποφάσιζε να πιάσει την τράπουλα, φρόντιζε να χάνει ή να κερδίζει κάποιο μικροποσό. «Το πολύ πολύ μισό μεροκάματο».

Όσο κρατούσε το παιχνίδι, παρατηρούσε τις φευγαλέες ματιές των θεατών το ίδιο καλά με τα φύλλα που πέρναγαν. Στο τέλος της παρτίδας ήξερε από ποιους έπρεπε να φυλάγεται. «Δε μπορώ να μπω στο μυαλό των ανθρώπων. Μπορώ όμως να τους κάνω να το βγάλουν».

…δια παν ενδεχόμενον

«Δεν υπάρχει τέχνη, μόνο καλλιτέχνες υπάρχουν» . Σε κάθε συνομιλία επαναλάμβανε την φράση από το αγαπημένο της βιβλίο συμπληρώνοντας «Δεν υπάρχουν βεβαιότητες, παρά μόνο ενδεχόμενα». «Ενδεχομένως» θα ήταν ο τίτλος που θα έδινα στην βιογραφία της.

Αυτή η περιοριστική κάθε βεβαιότητας στατιστική θεώρηση της ζωής, βασανιστική σαν αυτοάνοση νόσος, όταν δεν δημιουργούσε τρομοκρατικούς πυρήνες στα ανδρικά εγκεφαλικά κύτταρα λειτουργούσε σαν κατασταλτικός του έρωτα μηχανισμός.

Η υποχρέωση αποκάλυψης ή ομολογίας κάθε δυνατού ενδεχόμενου προβαλλόταν από την ίδια ως προϊόν ενδοσκόπησης και ανιδιοτελούς ειλικρινείας η ακόμα σαν ένδειξη θάρρους και εντιμότητας. Για εμάς τους άλλους, κάποιος ανεπεξέργαστος φόβος ή αμφιθυμία ενδεχομένως, υποδιαιρούσε μέχρι κατακερματισμού την ψυχή της.

Αν και άθρησκη, πριν φύγει για πάντα, πρόλαβε να μας ψιθυρίσει

«Δια παν ενδεχόμενο καλέστε σας παρακαλώ έναν ιερέα».

…για την επιθυμία μετ’ εμποδίων.

images2.jpgΜια μέλισσα χτυπάει το κεφάλι της στο τζάμι. Λαχταράμε και δύο το ίδιο πράγμα, να βγούμε στη λιακάδα, να τρέξουμε πετώντας στο ανθισμένο χωράφι της απέναντι πλαγιάς.

Είναι επίμονη, δε μπορεί να εξηγήσει την αόρατη σκληρή δύναμη που την εμποδίζει. Εγώ μπορώ. Αν φύγω, αν εγκαταλείψω την θέση μου, πρέπει να δικαιολογήσω την πράξη μου στους άλλους, που φυσικά δεν είναι διατεθειμένοι να  παραμερίσουν το εμπόδιο.

Πλησιάζω, φοβάμαι μήπως με τσιμπήσει αν και απόγνωσή της πρέπει να έχει αυξήσει την ευπιστία της. Ανοίγω βιαστικά το παράθυρο, μέχρι την μέση. Δεν την εμπιστεύομαι, κανέναν απελπισμένο που περιμένει βοήθεια χωρίς να την ζητά δεν εμπιστεύομαι. Συνεχίζει να χτυπάει το κεφάλι της στο τζάμι, να προσπαθεί χωρίς σχέδιο. Η επιθυμία, η λαχτάρα δεν είναι σχέδιο.

…κατά προσέγγιση

images1.jpgΗ Μαιρούλα εκνευρίζεται με τις «αρχές διατήρησης» και τις συντηρητικές δυνάμεις της Φυσικής. Υποπτεύομαι πως μπαίνει στην εφηβεία.

-Βλέπεις εσύ γύρω σου κάτι σταθερό, αμετάβλητο; λέει και παρατάει το μολύβι.

-Ναι. Τα κτίρια, τα βουνά, το ύφος σου.

-Αλήθεια; Για πλησίασε να δεις. Από μακριά όλα δείχνουν σταθερά.

-Εντάξει έχεις δίκιο. Εμείς όμως μιλάμε για την διατήρηση της ενέργειας, την οποία εσύ μου σπαταλάς…

– Άσε, ξέρω την συνέχεια. Οικονομία ενέργειας είναι το μυστικό της ισορροπίας. Όπως όταν πρέπει να γίνει ένα σημαντικό βήμα σε ένα δύσκολο πρόβλημα μου λες, κατά προσέγγιση λοιπόν…. Και τώρα είσαι έτοιμος να απαντήσεις, Δεν είναι προτιμότερο να κάνουμε κατά προσέγγιση ένα βήμα αντί να υποχωρούμε με δέος μπροστά στη πολυπλοκότητα;

-Έχεις συμφωνήσει όμως σε αυτό.

– Κατά προσέγγιση.

…για ένα διαγώνισμα

3.gifΈχω δεχθεί σαν φυσική νομοτέλεια πως οι γυναίκες χωρίζουν δύσκολα, πόσο μάλλον όταν υπάρχει στην μέση ένα παιδί – η Μαιρούλα- και μια «ιστορικού» μεγέθους σχέση με τον σύζυγο. Όμως, συχνά τις νύχτες ονειρεύομαι τα ανταλλάγματα της συζυγικής της διαβίωσης και παρά τις παθιασμένες διαβεβαιώσεις «Με έναν άντρα πάω μόνο» σκέφτομαι πως δεν αποκλείεται με παρόμοια σιγουριά να παρέχει διαβεβαιώσεις στον άντρα της. Τότε θυμώνω, μιλάω άσχημα, εκείνη εξαφανίζεται για λίγες μέρες και μετά στέλνει μήνυμα: «θα μου βάλεις ένα επαναληπτικό διαγώνισμα; Μου λείπεις. Σε φιλώ.»

Υπάρχουν τρία είδη σεξ με την Δέσποινα, «πρόχειρο διαγώνισμα», «προειδοποιημένο διαγώνισμα», «επαναληπτικό διαγώνισμα». Το πρώτο συμβαίνει όταν η Μαιρούλα έχει Αγγλικά, το δεύτερο όταν ο σύζυγος έχει εφημερία και το «επαναληπτικό» όταν επιστρέφουν από τις οικογενειακές τους διακοπές…

…για το αίσιμον ήμαρ

1.jpgΟ κύριος Αριστείδης έχει δύο ζευγάρια παπούτσια. Κυριακή πρωί φοράει το δεύτερο, μαύρο σκαρπίνι, αγορασμένο από καλό μαγαζί, με βιτρίνα.

Κλειδώνει το σπίτι και απομακρύνεται με βήμα ζωηρό στον ρυθμό της καρδιάς, κρατάει πάντα ένα γαρύφαλλο από τον μίσχο, σαν λαμπάδα.

Στο καφενείο απέναντι στην ιχθυόσκαλα ξεκουράζεται, αλλάζει δυο κουβέντες με λίγο μεζέ και ένα ούζο. Ίσως με κάποιο μεθυσμένο τρίκυκλο βγάλει την ανηφόρα μέχρι την ταβέρνα “οι Μοίρες”.

Επιστρέφει σούρουπο, είκοσι χρόνια τώρα, κάθε Κυριακή, με άδειο βλέμμα, χωρίς το λουλούδι. Σε ποιον το αφήνει; Σε ποια το χαρίζει;

Δευτέρα πρωί, η νέα γυναίκα με τον μίσχο του γαρύφαλλου ανάμεσα στα σφιγμένα χείλη, σφάλισε τα παντζούρια, σφράγισε το σπίτι για πάντα,

– Ήμουν η κόρη του, τον άφησε η καρδιά του στις “Μοίρες”.

…για το χρώμα του χρόνου

1.jpeg – Αχ! Ένα πετραδάκι!

Στηρίζεται στο ένα πόδι και η καρδιά μου στηρίζεται στο άλλο, αυτό με το καλτσάκι και την ραφή στην άκρη των δαχτύλων της.

-Εντάξει βγήκε!

Μου έχει λείψει το χώμα, οι δυο σταγόνες λάσπης στα μαύρα λουστρίνια της, οι μικρές πέτρες που υπονόμευαν τον γυναικείο λικνιστό βηματισμό της.

-Τι ώρα πήγε;

-Μπλέ και κόκκινο.

Όταν ήμαστε μικροί της είχα μάθει να μετράει τον χρόνο με χρώματα γιατί δεν ήξερε να διαβάζει την ώρα. Είχα βγάλει το γυαλί από ένα παλιό ρολόι, και είχα ζωγραφίσει με τις ξυλομπογιές μου, σε ένα χαρτί στρογγυλό, έναν κύκλο χωρισμένο σε έξι χρώματα. Τον λεπτοδείκτη τον είχα σπάσει.

Όταν η ώρα γινόταν κόκκινη θα πηγαίναμε στην αυλή της, θα μαγείρευε και όταν μεγαλώναμε θα παντρευόμαστε

…και μια ερώτηση

question.jpgΜπορεί  να μας έλεγε την αλήθεια. Τα γεγονότα όμως  τα οποία προφανώς είχε επιλέξει με επιμέλεια  για να αφηγηθεί  την ιστορία της και ο συναισθηματικός φωτισμός τους οδηγούσαν με επιδεικτική βεβαιότητα στην δική της εκδοχή.

Δεν γνώριζα πολύ καιρό την γυναίκα και ο χωρισμός της είχε συμβεί όταν τα δύο παιδιά τους ήταν ακόμα μικρά.

Η εκδοχή της, πως η ίδια ήταν ο θύτης, συγκρουόταν με την φανερή επιθυμία της να οικειοποιηθεί ένα μέρος της συμπάθειάς μας προς το θύμα.

Η επιτηδευμένη αφήγηση με έκανε να υποπτευθώ πως την είχε επαναλάβει αρκετές φορές όλα αυτά τα χρόνια, είχε δοκιμάσει όλους τους δυνατούς ρόλους ώστε να ενσωματώσει κάθε πιθανή απάντηση σε κάθε απίθανη ερώτηση εκτός από αυτή:

«Πως νιώθεις όταν διηγείσαι την ιστορία σου;»