…για το τέλος της ιστορίας

Δεν θυμάμαι πότε ξεκίνησε αυτό. Να θέλει ο άλλος οπωσδήποτε να μου πει ή να εξομολογηθεί την ιστορία του. Νιώθω άβολα με ένα βιβλίο , μια ταινία, μια ιστορία, που ξεκινάει από τέλος. Δεν με ενθουσιάζει να αναρωτιέμαι : τι οδήγησε τον ήρωα της ιστορίας μέχρι εδώ.

Όταν ο συνομιλητής μου αρχίζει να αφηγείται την ιστορία του γνωρίζω ήδη την τελική σκηνή όπου  ο άνθρωπος αυτός εκβιάζεται από την ανάγκη να βρει έναν ακόμη ή έναν τουλάχιστον  ακροατή,  ετεροχρονισμένο  μάρτυρα της απεγνωσμένης και ηρωικής άμυνας στην κατά κύματα επίθεση του παρελθόντος.

Όμως στο τέλος, στο τελευταίο βλέμμα που συνοδεύει την τελευταία λέξη νιώθω οτι αυτά που τελικά δεν ειπώθηκαν  είναι αυτά που θα οδηγήσουν στο τέλος την ιστορία που δεν θα γνωρίσω ποτέ.

αφιερωμένη στον ανθυπασπιστή που ένα βράδυ με βροχή και αέρα με ξύπνησε μεσάνυχτα για να ανοίξω το κψμ του λόχου στην Χίο και να μου εξομολογηθεί πως ο έρωτας του για την γυναίκα που αγαπούσε και παντρεύτηκε παρά την αντίρρηση της υπηρεσίας ήταν η αιτία που στερήθηκε βαθμούς και ήταν ακόμα παρά το χρόνια του ανθυπασπιστής και πως θα πληρώσει αυτός για τις δέκα μπύρες, εννιά ατομικές πίτσες και τέσσερα κρουασάν  που καταναλώσαμε εκείνη την κρύα νύχτα

Μια σκέψη σχετικά μέ το “…για το τέλος της ιστορίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s