…χαμηλόφωνες

Κοιμήσου, δεν έχεις σχολείο σήμερα, ήρθε και μου είπε η μάνα μου στο κρεβάτι. Αλλά εγώ είχα ξυπνήσει για τα καλά γιατί η φωνή  της είχε ανησυχία και αγανάκτηση και φόβο. Ήταν εικοσι μία Απρίλη του 67. Μετά από πέντε λεπτά σηκώθηκα και πήγα δίπλα, στης γιαγιάς μου ξυπόλητος. Μου έδωσε τσάι και μπισκότα. Δεν με μάλωσε κανείς. Διασχίζοντας τη μεσαυλή είδα τον παππού στο μικρό κρυφό ταρατσάκι να μιλάει σιγά με τον κύριο Γιώργο που είχε ανέβει και αυτός στο δικό του  και μιλούσαν ψιθυριστά. Για πολλά χρόνια οι φωνές ήταν χαμηλωμένες. Μόνο τα καλοκαίρια που οι νοικοκυρές κατάβρεχαν τα πεζοδρόμια και έβγαινε ολη γειτονιά να φάει καρπούζι και πεπόνι στις πεζούλες της οδού Κρήνης οι φωνές δυνάμωναν λίγο αλλά χαμηλωναν απότομα όταν περνούσε περιπολία ο αστυφύλακας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s