… για τα όχι της ζωής μας

Μια λάμψη χοροπηδούσε από το πεζοδρόμιο στο καπό στου αυτοκνήτου μου, μετά στο κορμό του διπλανού δέντρου, έπειτα πάλι στο πεζοδρόμιο, ύστερα τρύπωνε για λίγο περιπαιχτικά, μέσα από το παρμπρίζ και ξανά από την αρχή, σε μια παιχνιδιάρικη τεθλασμένη διαδρομή, καθώς κλείδωνα το αυτοκίνητο.

Αναρωτήθηκα αν κάποιο παιδί έπαιζε με καθρεφτάκι και το αναζήτησα στα μπαλκόνια των γύρω σπιτιών αλλά διαπίστωσα, με απογοήτευση, πως ήταν απλά αντανακλάσεις από cd που είχαν κρεμάσει στα κάγκελα για να διώχνουν τα περιστέρια.

Κλείδωσα το αυτοκίνητο και καθώς απομακρυνόμουν η λάμψη εξακολουθούσε να χορεύει γύρω μου ελεύθερα και απρόβλεπτα στις δύο διαστάσεις της ασφάλτου. Μου ξέφυγε ένα χαμόγελο αισιοδοξίας καθώς σκεφτόμουν πως «ΟΧΙ, η ζωή, όπως το φως, δεν σταματούν ακόμα κι αν στριμωχθούν σε δύο διαστάσεις».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s