…με τον Στιφάδο

Ένα βράδυ, ο Στιφάδος ο κούνελός μου, ήρθε και κάθισε δίπλα μου πάνω στο τηλεκοντρόλ και έκλεισε την τηλεόραση.

«Αφεντικό θέλεις να μιλάμε;»

«Και η τηλεόραση σε τι σε ενοχλεί;»

«Ήθελα να είμαστε οι δυο μας»

«Εντάξει, άντε, μιλάμε.»

«Λοιπόν; Πως πήγε το μάθημα σήμερα;»

«Καλά»

«Δε βαριέσαι κάθε χρόνο να λες τα ίδια;»

«Όχι Στιφάδο, γιατί τα λέω σε διαφορετικούς μαθητές»

«Τότε στις  γυναίκες που έρχονται σπίτι μας γιατί δε λες τα ίδια πράγματα;»

«Δεν υπάρχει διδακτέα ύλη στην περίπτωση αυτή Στιφάδο, ούτε εξετάσεις»

«Και τότε γιατί όλες φεύγουν στο τέλος της σχολικής χρονιάς;»

«Δε συμβαίνει συνέχεια αυτό»

«Ναι σωστά, μερικές μας παρατάνε στο πρώτο τρίμηνο»

«Φοβάσαι μη μας φάει η μοναξιά Στιφάδο;»

«Αμ δε φοβάμαι τη μοναξιά αφεντικό, την ερημιά φοβάμαι».

 

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “…με τον Στιφάδο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s