…αεράτες

Έχω έναν ανεμιστήρα παλιό, γερασμένο. Πλαστικά ρυτιδιασμένα, καλώδια  φθαρμένα, μοτέρ κουρασμένο – με το ζόρι  να τον φέρει  βολτα. Με τις  ζέστες  τον κλείνω μέσα στο σπίτι,  μπροστά στο ερκοντίσιον. Το σούρουπο όταν σηκώνεται  αεράκι, βγαίνουμε στη βεράντα. Έχει το δικό του τραπεζάκι στην προσήνεμη γωνία. Δίπλα έχω το δικό μου, ίδιο, με ένα τασάκι και έναν κάκτο που κάποτε, στην αρχή, για να με ξελογιάσει μάλλον,  είχε ένα ανθάκι κόκκινο στην κορυφή που ξεράθηκε χωρίς να αφήσει απογόνους. Βάζω μια παγωμένη λεμονάδα, στρίβω ένα τσιγάρο  και παραδινόμαστε  ο γέρος μου κι εγώ,  στην πνοή του ανέμου. Καθώς τα πτερύγιά του παίρνουν αέρα, αρχίζουν να φέρνουν βόλτες όλο και πιο γρήγορα. Τότε νιώθω πως κρυφοχαμογελάει αλλά μάλλον είναι τα μυαλά μου που παίρνουν αέρα.

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “…αεράτες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s