…για τα φανερά «χαρίσματα»

«Ξέρεις πόσα χαρίσματα έχω εγώ; Έχω είκοσι χαρίσματα. Ούτε ο Χριστός δεν είχε τόσα. Ξέρεις τι σημαίνει είκοσι χαρίσματα; Είσαι ο κυρίαρχος. Λύνεις και δένεις. Χθες μου ζήτησε ένας φίλος να του χαρίσω μια ζωή. Αρνήθηκα. Ξέρεις γιατί; Γιατί δεν βοηθάω αδύναμους. Ανίκανους, ναι. Αδύναμους, όχι. Ηλίθιος είμαι να βοηθήσω κάποιον που θα μπορούσε κάποια στιγμή να αμφισβητήσει την κυριαρχία μου. Πες το κρυφό χάρισμα, κρυφό κανόνα, έτσι παίζεται το παιχνίδι. Μπορείς να παίξεις έτσι; Να στο εγκαταστήσω, τώρα επιτόπου. Αλλιώς δεν έχει νόημα. Να παίξουμε τάβλι καλύτερα. Ξέρεις τάβλι ή να σε διδάξω;»

Ήξερε τάβλι η κοπελιά. Αγνόησε τις επίμονες συμβουλές του χαρισματικού «ηγέτη», έπαιξε και νίκησε αμίλητη. Μόνο στο τέλος κλείνοντας  το ταβλι  είπε: «Έξι ένα ηλίθιε. Το ένα χάρισμα σου». 

Advertisements

3 σκέψεις σχετικά με το “…για τα φανερά «χαρίσματα»

  1. Η σκηνή είναι πραγματική, συνέβη σε σε ένα καφέ. Ο πιτσιρικάς είχει χοντρή μπάσα φωνή και ύφος τραπεζίτη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s