…παραβιάζοντας τον κανόνα 123 – δώρο ή αντίδωρο;

(Ιστορία βασισμένη σε ένα παραμύθι που είχα σκαρώσει για τις κόρες μου)

Σκηνή 1η

Το πλοίο δένει στο λιμάνι. Ανυπόμονοι παραθεριστές ξεχύνονται στην προβλήτα. Ανάμεσά τους διακρίνω το κορίτσι-ηρωίδα της ιστορίας- και τους γονείς του. Το κορίτσι σκοντάφτει, πέφτει, η βαλίτσα του ανοίγει και τα παιχνίδια σκορπίζουν ανάμεσα στα βιαστικά πόδια των επιβατών. Το αγόρι –ήρωας της ιστορίας- που ψαρεύει ανεπιτυχώς μέχρι εκείνη τη στιγμή παραδίπλα στον κάβο, αντιλαμβάνεται το ατύχημα και σπεύδει προς βοήθεια του κοριτσιού  κερδίζοντας χαμόγελο -αδιαμφισβήτητης- συμπάθειας.

Σκηνή 2η

Το αγόρι επιστρέφει σπίτι – η συγκομιδή περιλαμβάνει ένα μελανούρι μία ζαργάνα και ένα έγκαυμα στην πλάτη- και βρίσκει το κορίτσι να ταΐζει τις κούκλες του (στα ψέματα). Οι γονείς της έχουν νοικιάσει την παραλιακή μονοκατοικία προίκα της μητέρας του αγοριού. Ακολουθούν συστάσεις ντροπαλές -και όχι πολύ αργότερα- σχέδια και -ενδεχομένως-  υποσχέσεις.

Σκηνές πολλές …

 με παιχνίδια στη θάλασσα και στη στεριά, κρυφτό, κυνηγητό, επιτραπέζια –μεταξύ αυτών και κουκουτσομαχίες (οι οποίες παίζονται στο μεσημεριανό τραπέζι μετά το φαγητό και εφ’ όσον το μενού περιλαμβάνει καρπουζάκι), νυχτερινές καταμετρήσεις άστρων –όχι ιδιαιτέρως ακριβείς.

Σκηνή αντιπροτελευταία – παραμονή αναχώρησης.

Το κορίτσι ζητάει από το αγόρι –με γλυκύτατη ομολογουμένως επιμονή συνοδευόμενη με αφοπλιστικά βλεφαρίσματα- ρομαντική αποχαιρετιστήρια βαρκάδα κρυφά από τους γονείς. Το αγόρι ενδίδει στις ανείπωτες υποσχέσεις και μετά από λίγο πλέουν σε πελάγη ευτυχίας μεν, αλλά σε άπατα νερά δε, μέχρι που ένα μπουρίνι αναποδογυρίζει την βάρκα. Ευτυχώς δύο παραπλέοντα δελφίνια αντιλαμβάνονται το ατύχημα και σώζουν τα παιδιά (αν και με δύο διασώσεις στην ίδια ιστορία γίνεται εμφανής η διάθεσή μου να σας παραμυθιάσω).

Σκηνή προτελευταία

Το αγόρι αποχαιρετά το κορίτσι στο λιμάνι και του χαρίζει μια ζωγραφιά (το θέμα της οποίας μου ζήτησε να μην σας αποκαλύψω). Το πλοίο αναχωρεί. Το κορίτσι στην κουπαστή μελαγχολεί. Μια ριπή ανέμου αρπάζει το καπέλο του κοριτσιού ενώ την ίδια στιγμή –ευτυχώς- επανεμφανίζονται τα δελφίνια της αντιπροτελευταίας σκηνής και σώζουν το καπέλο από την θηριώδη μανία της δεξιάς προπέλας.

Σκηνή τελευταία

Μισή ώρα παρά πέντε λεπτά μετά τον απόπλου το αγόρι – με την άδεια της μητέρας του- μελαγχολεί στην βάρκα αν και η επιβληθείσα μετά το ατύχημα τιμωρία του πατέρα το απαγορεύει ρητά. Αίφνης εμφανίζονται τα δελφίνια της προηγούμενης σκηνής και με αξιοζήλευτες κολυμβητικές φιγούρες αποθέτουν στην κουπαστή της βάρκας το καπέλο το κοριτσιού. Το αγόρι χαμογελά ικανοποιημένο με το απρόσμενο δώρο της καλής του –υποβιβάζοντας μια ανεπιθύμητη ριπή αμφιβολίας-  ενώ ματαίως τα δελφίνια αναρωτιούνται αν πρέπει να εξηγήσουν πως δεν πρόκειται για δώρο αλλά για αντίδωρο.

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “…παραβιάζοντας τον κανόνα 123 – δώρο ή αντίδωρο;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s