…με ολίγη αυτοκριτική

Οι τρεις στρατιώτες πυροβολούν ένας ένας. Ποτέ και οι τρεις μαζί.

Οι τρεις στρατιώτες είναι παγιδευμένοι στο πεδίο της μάχης, οι σφαίρες σχίζουν τον αέρα γύρω τους, σφηνώνονται στις λάσπες, σε κορμούς δένδρων ή στα διάσπαρτα νεκρά κορμιά γύρω τους.

Στο ενδιάμεσο συζητούν  (και διαφωνούν)  σε θέματα τακτικής αλλά και στρατηγικής, όχι τόσο για την εξελισσόμενη μάχη όσο για το μεταπολεμικά νομοτελειακά αναμενόμενο και ιστορικά αναγκαίο νικηφόρο τοπίο.

Στο μεταξύ ο εχθρός πλησιάζει. Οι νεκροί πληθαίνουν και οι σύντροφοι των τριών στρατιωτών, τραυματισμένοι, εξουθενωμένοι –μερικοί απογοητευμένοι ή αγανακτισμένοι- υποχωρούν και εγκαταλείπουν το πεδίο της μάχης.

Τότε οι τρεις στρατιώτες συνειδητοποιούν πως η μάχη τους έχει προσπεράσει, πως βρίσκονται εγκλωβισμένοι στα μετόπισθεν του εχθρού.  Και επιδίδονται σε αυτοκριτική. Ένας ένας. Ποτέ και τρεις μαζί.

 

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “…με ολίγη αυτοκριτική

  1. Kαλησπέρα!
    Τυχαία βρέθηκα στο blog σου μέσα απο αναζήτηση στο google!
    Oρισμένα παραμύθια για μεγάλους, θα βρεις εδω:http://christeas49.blogspot.gr/
    Διαφορετικά…
    Περιμένω με χαρά τη κριτική σου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s