…για σφαλιάρες

Η Τετάρτη ήταν η χειρότερή μου μέρα: η μάνα μου μαγείρευε φασολάδα. Έπρεπε να την φάω γιατί «άμα γίνει καμιά κατοχή…» θα καταλάβαινα. Η αδελφή μου ήταν τυχερή – τα μωρά δεν τρώνε φασολάδα: «Θα σκάσει το εντεράκι τους» έλεγε η μάνα μου,  εγώ όμως έπρεπε να βγάλω τον σκασμό και να μη γκρινιάζω, ενώ εκείνη γκρίνιαζε που ο πατέρας μου έσπαγε το κρεμμύδι με το χέρι –μπαμ, μία στο μάρμαρο του νεροχύτη: «Σιγά χριστιανέ μου θα σπάσεις το μάρμαρο». Όχι ότι στην κατοχή είχαν φασόλια, είχα ρωτήσει μια φορά και μου είπαν δεν είχαν: «Ούτε ψωμί;»  «Ούτε»  «Μπριζολάκια;» «Ούτε». «Τότε γιατί δεν τρώμε μπριζολάκια για να καταλάβω τι σημαίνει κατοχή;». Τσαφ, μια σφαλιάρα (Στην κατοχή οι Γερμανοί ρίχνανε πολλές σφαλιάρες. Κι ακόμα ρίχνουνε).

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “…για σφαλιάρες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s