…για τον αέρα μας

Πρέπει να παραμόνευε με το μαχαίρι της κουζίνας πίσω από την εξώπορτα  -δεν εξηγείται αλλιώς- να κρυφοκοίταζε από τα μισόκλειστα παντζούρια  -μόλις πέσει η μπάλα στη αυλή της να χυμήξει να την σκίσει και να πετάξει τα κομμάτια της στο δρόμο.

Ύστερα στεκόταν στην αυλόπορτα: «Να πάτε σπίτια σας να παίξετε! Μπρος! Δρόμο! Ουστ από δω χάμου!». Σκούπιζε το μαχαίρι στη βρώμικη ποδιά της, συγύριζε τάχαμου τις γλάστρες που χάλασε η μπάλα μας φτύνοντας ανάμεσα στα λειψά της δόντια κατάρες και βρισιές.

Αλλά εμείς, όταν κονομάγαμε καινούργια μπάλα, εκεί μαζευόμαστε πάλι, στον ίδιο δρόμο, έξω από την αυλή της, κι ας ξέραμε ότι παραμονεύει το κακό. Όχι ότι δε φοβόμαστε. Φοβόμαστε. Όχι μη μας πάρει τη μπάλα. Μη μας πάρει τον αέρα φοβόμαστε.

Advertisements

3 σκέψεις σχετικά με το “…για τον αέρα μας

  1. μερικοί από μας όμως, έχασαν και τον αέρα και τη μπάλλα…
    θυμάμαι πως έπεσε στα χέρια του γέρου ο μικρός μου αδερφός…
    θυμάμαι πως πάτησε την πρόκα…
    ο γέρος έμενε σε ένα γιαπί δίπλα στο χορταριασμένο οικόπεδο…

  2. @ katabran
    μας πήραν τον αέρα, χάσαμε τη μπάλα και πήραν τα μυαλά τους αέρα

  3. κι ένας γαρμπής φούσκωνε τα πανιά μας που τώρα κρέμονται κουρέλια ξεφτισμένα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s