123 λέξεις … νυσταγμένες

Έχω μια συμπάθεια για τις μειοψηφίες. Όχι τόσο τις πολιτικές όσο τις συναισθηματικές. Μεγάλωσα με το σόι της μάνας μου. Μικρασιάτες, αριστεροί. Ο πατέρας μου μειοψηφία. Πελοποννήσιος και δεξιός.

Δε συμφωνούσα με τον πατέρα μου αλλά δε μου άρεσε καθόλου που σε κάθε επιδόρπια πολιτική κουβέντα  έκαναν κόμμα εναντίον του. Και τι να κάνει ο καψερός; Για να μην υποχωρήσει, με σύνθημα «Νύσταξα. Ώρα για ύπνο», προτιμούσε να αποχωρήσει. Σιγά μην αφήσει τους κομμουνιστές να  αρπάξουν τον μεσημεριανό του ύπνο. Ένιωθα ιδεολογικά προσκείμενος στην οικογενειακή πλειοψηφία και συναισθηματικά στην μειοψηφία.

Από τότε έχω μια συμπάθεια για τις μειοψηφίες και τον μεσημεριανό υπνάκο. Η διαφορά με το πατέρα μου είναι ότι ενώ εκείνος τα μεσημέρια έκανε την οικογενειακή του επανάσταση,  εγώ ονειρευόμουν την κοινωνική. 

Advertisements

6 σκέψεις σχετικά με το “123 λέξεις … νυσταγμένες

  1. Εκτοτε προεκυψε καποια εξελιξη στα ονειρα σας σχετικα με την κοινωνια
    παντα;

  2. @ ο δείμος του πολίτη
    Ο ύπνος είναι καλό πράγμα. Εξαιρείται ο κοινωνικός 🙂

    @Ανώνυμος
    Προέκυψαν εφιαλτικές κοινωνικές εξελίξεις.

  3. Απο χτες παντως σχεδον πανθομολογειται οτι αχνοφεγγει καποια ελπις..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s