…χωρίς τραγούδια

Διακοπή ρεύματος. Ο ανεμιστήρας ξεψύχησε. Στη βεράντα τουλάχιστον έχει φέρει η νύχτα λίγη δροσιά –και κουνούπια. Θα ανάψω ένα φιδάκι ένα κεράκι και θα σας πω για την χθεσινή εκδρομή στην Κακή Βίγλα. Μεγάλη διαδρομή. Σαράντα πέντε χρόνια απόσταση σε μια μέρα.

Πόσο να ήμουν τότε, την πρώτη φορά, πέντε χρονών; Θυμάμαι μόνο μια ταβέρνα παραλιακή, ένα τζουκ μποξ να παίζει συνέχεια το ίδιο πονεμένο τραγούδι του Καζαντζίδη και όλες τις παρέες, μια να χαμογελούν και μια να σιγοτραγουδούν.

Χθες βράδυ όμως, οι παρέες ούτε τραγουδούσαν, ούτε χαμογελούσαν. Βλέπεις, ο πόνος και η απελπισία μπορεί γίνουν τραγούδι και από το τραγούδι να βγει λίγη έστω χαρά ή ανακούφιση, ίσως και λίγη ελπίδα. Tον φόβο και την αγωνία όμως δεν τα τραγουδάει ο άνθρωπος.

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “…χωρίς τραγούδια

  1. «παιδια σηκωθειται να βγουμε στους δρομους…» Γισ πσμε.

  2. Μωρε και τον φόβο και την αγωνία τα τραγουδάει…
    Τι νομίζεις όταν χορευαμε πεντοζάλι στο σύνταγμα και γύρω γύρω γινόταν πόλεμος τι τραγουδούσαμε, αν όχι τον φόβο και την αγωνία;
    Βρε όλα τραγουδιούντε σου λέω, αρκεί να θέλεις!

  3. @ roundel

    Σας είχα δει. Χορεύατε για να διώξετε τον φόβο και την αγωνία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s