…για βάσανα ρομαντικά

Τι βιβλιοθήκη δηλαδή, μερικές κούτες, περιποιημένες, γεμάτες με φωτορομάντζα, δίπλα στο ψυγείο του πάγου. Τις Κυριακές τα απογεύματα οι γειτόνισσες μαζεύονταν στην «φιλολογική αυλή» της Ευδοκίας, να πιουν τον τελευταίο καφέ της βδομάδας, να διαβάσουν τη συνέχεια,να κουβεντιάσουν τα βάσανα των πρωταγωνιστών.

Τι βάσανα δηλαδή, σιγά τα βάσανα. Έρωτες, πάθη, απιστίες, λάθη, μικρές γυναίκες, πικρές συνωμοσίες, ούτε λάντζα και μαγείρεμα, ούτε χαμένα μεροκάματα, ούτε ξινά μούτρα του δοσατζή. Υπάρχουν και βιβλία που γράφουν για τα δικά μας βάσανα έλεγε η Μάρθα η δασκάλα.

Τι δασκάλα δηλαδή, όλο σε πορείες και διαδηλώσεις έτρεχε, ούτε σχολείο είχε, ούτε άντρα, ούτε παιδιά, μόνο φάκελο είχε. Βάσανο κι αυτό, να θέλεις να αλλάξεις τον ντουνιά.  Έχει γεράσει τούτος ο ντουνιάς κυρά δασκάλα. Και ο γέρος δεν αλλάζει.

Advertisements

8 σκέψεις σχετικά με το “…για βάσανα ρομαντικά

  1. Πέρασε η εποχή του χάρτινου φακέλου Μιχάλη, και ήρθε η εποχή του ηλεκτρονικού. Σα να λέμε Homo sapiens electronikus

  2. Τι καλά που θα ήταν να μπορεί να αλλάξει ο κόσμος τόσο εύκολα όσο η «αμφίεση» ενός blog, ε Παρασκευή;

  3. Η φαντασία είναι ποίηση ή η ποίηση είναι φαντασία;
    Τίποτε απ’ όλα. Ένα παιδί είναι που τρέχει στην εξοχή…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s