…από το υστέρημα

Φεύγουν οι γείτονές μου, μετακομίζουν, -μοιραζόμασταν μαζί την ίδια αυλή-, κατάφυτη, δροσερή, άφηναν και τον Στιφάδο τον κούνελό μου να παίζει, αλλά κι αυτός κύριος, ούτε μια ζημιά. Τον αγαπούσαν, ακόμα τον αγαπούν αλλά σε λίγο θα τον ξεχάσουν, εδώ ξεχνάμε από κοντά, πόσο μάλλον από μακριά.

Καλοί άνθρωποι, από την Αλβανία, αντρόγυνο και δύο παιδιά, η κόρη σπουδάζει στην επαρχία, που να τα βγάλουν πέρα. Τριακόσια πενήντα ευρώ για δύο παράνομα πλινθόκτιστα δωμάτια συν μια κουζίνα, ζήτησαν μια μικρή μείωση αλλά τους την αρνήθηκαν.

-Γιατί φεύγουν; με ρώτησε ο Στιφάδος.

-Τους λείπουν πενήντα ευρώ.

-Να τους τα δώσουμε εμείς.

-Δεν μας περισσεύουν Στιφάδο.

-Μα εσύ δεν μου έχεις πει ότι στους ανθρώπους που αγαπάμε αν δεν έχουμε περίσσευμα δίνουμε από το υστέρημα ;

Advertisements

13 σκέψεις σχετικά με το “…από το υστέρημα

  1. Φεύγουν οι γείτονές μου, μετακομίζουν, -μοιραζόμασταν μαζί ο ίδιο κτήριο -, σ’εναν θορυβώδη και πολυσύχναστο δρόμο.

    Καλοί άνθρωποι, από την Αλβανία, αντρόγυνο και δύο μικρά παιδιά, στο Δημοτικό. Δεν υπάρχουν πια μεροκάματα στην οικοδομή..που να τα βγάλουν πέρα.. ζήτησαν μια μικρή μείωση αλλά τους την αρνήθηκαν.

    -Να τελειώσουν την χρονιά τα παιδιά και θα φύγουμε, είπε ο πατέρας.. δεν μπορώ ούτε στα αγγλικά να τα στείλω πια..

    -Να τα βοηθήσω, εγώ, είπα

    -Ευχαριστώ, αλλά δεν γίνεται, είπε.. πρέπει να φύγουμε..

  2. L
    Έφυγαν. Πιο μελαγχολικό από τα άδεια σπίτια είναι οι άδειες αυλές. Είχα συνηθίσει να λέω σε κάποιον καλημέρα το πρωί, είναι ωραίο, μου είχε λείψει θα μου ξαναλείψει.
    Οι δικοί σου φίλοι θα γυρίσουν στην πατρίδα τους;

  3. τον τελευταίο μήνα ο πατέρας πήγε για δέκα μέρες στην Αλβανία, μήπως βρει μεροκάματο: δεν βρήκε, ξαναγύρισε.

    θα περιμένουν μέχρι τον Αύγουστο μήπως αλλάξει κάτι, είναι δύσκολο να βγάλουν τα παιδιά από το σχολείο… και έπειτα θα πάρουν οριστικές αποφάσεις..
    εσύ λες πως κάτι θ’αλλάξει;
    νομίζω θα φύγουν.

    «δεν μου μείωσαν το ενοίκιο, θα πληρώσω ως το τέλος, δεν θα αφήσω χρέος … θα φύγω με το κεφάλι ψηλά» μου είπε ο πατέρας.

  4. L
    Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και εδώ. Αξίζει να πω αν και δεν θα πρωτοτυπήσω πως ο ιδιοκτήτης έχει μόνιμα στο μπαλκόνι την ελληνική σημαία και δεν κόβει απόδειξη καθ’ ότι το κτίσμα είναι παράνομο. Εχω σκοπό να του ζητήσω και εγώ μείωση τον Σεπτέμβριο και είμαι περίεργος για την αντίδρασή του.
    Σε ευχαριστώ πολύ (όπως πάντα) για το link.

  5. ..από το υστέρημα, μα κι αυτό δε θα φτάνει ούτε για μας τους ίδιους πια..
    Οικογένεια από την Ουκρανία στο χωριό. Ο άντρας δεν έχει δουλειά εδώ και καιρό, η γυναίκα πότε ναι, πότε όχι. 2 παιδιά. Αν δε βρεθεί δουλειά σύντομα, ο άντρας θα φύγει στη Ρωσία (δουλειά στου αδερφού του) κι η γυναίκα με τα παιδιά στην Ουκρανία (στο ετοιμόρροπο πατρικό), μέχρι να δώσει ο Θεός ν΄ανταμώσουν ξανά..
    Λύπη παντού..

  6. @ new girl

    Τα κουνέλια είναι λίγο περβολικά γι’ αυτό μη στενοχωριέσαι.
    Πόσες παρόμοιες ιστορίες! Και πόσοι φόβο μήπως τις ζήσουμε από την ανάποδη.

  7. Οι έξυπνοι άνθρωποι, μειώνουν το ενοίκιο σε εποχές κρίσης, ώστε όλοι να ζούν με λιγώτερα μέν, αλλά μαζί.
    Με πικραίνει η Ελλάδα μας. Αχόρταγη να ζητάει συνέχεια μετατοπίζοντας τις ευθύνες στους φτωχότερους, αλλά όταν είναι να σηκώσει τα μανίκια, πάντα ο πιο αδύναμος τη πληρώνει.
    Κατάντια

  8. Ο θείος μου κάθε μέρα, τον ακούω, καθώς μιλάει ψυθιριστά στη θεία μου, έρχεται η ώρα, έρχεται η ώρα της επιστροφής… πάνε 15 χρόνια που άφησε την Αλβανία…15, η επιστροφή είναι δύσκολη στροφή…η πιο δύσκολη…
    χαιρετώ και απο δω new girl, ξαφνιαστηκα (ευχάριστα) όταν είδα το σχολιο σου… στεναχωρήθηκα με το γεγονός…

    χαιρετώ 123 λέξεις, ωραίος τίτλος…

  9. @ Θεία Λένα
    Μετά από τόσα χρόνια καταναλωτικής απομόνωσης είναι δύσκολο ακόμα και για τους έξυπνους ανθρώπους να ξαναγνωριστούν με ατό που λέγεται κοινωνική αλληλεγγύη χωρίς να το συγχέουν με την κοινωνική ελεημοσύνη.

    @ ανυπόμονος

    Υπάρχει κάτι χειρότερο από το να είσαι μακριά από την πατρίδα. Να είσαι στην πατρίδα και να μην τη νιώθεις πατρίδα.

  10. Είμαστε πολύ πίσω σαν λαός. Θέλουμε τους ξένους-μετανάστες για να κάνουν δουλειές που εμείς ξεχάσαμε ή απαξιούμε, αλλά δεν τους δεχόμεθα να είναι ίσοι με εμας.Αντίθετα τους υποψιαζόμαστε, σε πρώτη ευκαιρία «να φύγουν».
    Οταν οι στρατιές των Ελλήνων κατέληξαν σε Αμερική-Αυστραλία πρίν απο δεκαετίες, εύκολα μας ενσωμάτωσαν και μας έκαναν Ελληνο-αμερικάνους, ελληνο-αυστραλούς. Λές και μας το χρώσταγαν.
    Είμαστε ανάξιοι, σαν λαός που δεν αφομοιωνουμε τους άλλους όπως θα έπρεπε.

  11. @ Μαρίνα

    Λες και δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ανάγκες, για ψωμί, παιδεία, ελευθερία, αγάπη, φιλία, ψυχαγωγία…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s