…αφ υψηλού

Είδα τον Νώντα στο Σύνταγμα τις προάλλες. Είχε το μπουζούκι στα πόδια και έγραφε σε ένα τετράδιο.

 «Αγανακτισμένος;» τον ρώτησα.

«Στενοχωρημένος. Με τη λεγάμενη. Ήρθα για συμπαράσταση. Συμπονώ με τα παιδιά στη πλατεία.»

«Και ποιος είναι ο κοινός σας πόνος;»

 «Έχουμε τη μελωδία και ψάχνουμε τα λόγια. Κοίτα δω, ένα τετράδιο χάλασα για δύο στίχους:

η νύχτα είναι φυγόκεντρος
κι η μέρα κεντρομόλος.

Αυτό που μου τη δίνει πιο πολύ -κι ο κόσμος εδώ τον ίδιο νταλκά έχει-  είναι ότι μας κοιτάζουν αφ’ υψηλού ρε φίλε. Εμένα η λεγάμενη και το σόι της το μεγαλοπιασμένο. Τον κοσμάκη οι πολιτικοί και το σόι τους οι μεγαλοδημοσιογράφοι. Με ποιο δικαίωμα ρε;

Στο κάτω κάτω μόνο ο ουρανός έχει δικαίωμα να μας κοιτάζει από ψηλά

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “…αφ υψηλού

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s