…με κόμπους

Από την άλλη υπήρχε  ο κυρ Αντώνης. Οι εφιάλτες είναι δεσίματα, έλεγε, κόμποι του μυαλού που θέλουν να λυθούν.

Το λύσιμο γινόταν στην αυλή. Μικρή αυλή μικρή ζωή, ένα τραπέζι μία καρέκλα ένα ντιβάνι,  Ζωίτσα λέγανε και τη συγχωρεμένη τη γυναίκα του.

Πήγα κι εγώ ένα πρωί. Εκείνος κάθισε στο ντιβάνι, εγώ στην καρέκλα. Μου έδωσε ένα σχοινί, δεμένο κόμπο. Λέγε και λύνε,  είπε. Κι εγώ μίλαγα,  έλυνα, έλυνα κι έλεγα.

Ήταν δύσκολο. Ο κόμπος μου αποσπούσε την προσοχή. Μη σταματάς, με μάλωνε.

Τελείωσα το όνειρο αλλά συνέχισα να μιλάω και να παλεύω με το σχοινί. Δε θυμάμαι τι άλλο είπα. Θυμάμαι  ότι φχαριστήθηκα που έλυσα τον κόμπο.

Όταν έφευγα ζήτησα να μου χαρίσει το σχοινί. Εσύ δεν το έφερες;  ρώτησε, και κόμπιασα.


Advertisements

7 σκέψεις σχετικά με το “…με κόμπους

  1. κομπιασα και γω…οι 123 σας λεξεις δεν αφηνουν ουτε χαραμαδα για αλλες

  2. Πολύ ωραίο για ακόμη μια φορά.Συνέχισε!

  3. @ Μιχάλης

    Θα τους κάνω κότσο 🙂

    @ apasser

    Ελπίζω να ανοίγουν κάποιο παραθυράκι.

    @Δημοσθένης

    Σε ευχαριστώ πολύ. Να ‘σαι καλά

  4. @ αλέξανδρος

    «ξεφουκαρώσει» άγνωστη (για εμένα) λέξη, να υποθέσω κρητικής προέλευσης;

  5. ξεθηκαρώνω!
    Ναι δεν υπάρχει στο λεξικό αλλά εδώ το λέμε.
    Έχω μια υποψία πως υπάρχει στον Ερωτόκριτο αλλά δεν βάζω και το χέριμου στη φωτιά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s