…ιχνογραφίας

Πρώτα ακούστηκε το αργό τρίξιμο πόρτας. Ύστερα ο ξερός κοφτός ήχος των βημάτων στο ξύλινο πάτωμα. Ποιος είναι; Ποιος μπήκε στο σπίτι;

Το μολύβι   μου τρέμει  σημαδεύοντας το ακρωτήριο Ταίναρο.  Κρυφοκοιτάζω  τη γιαγιά -το  μπλοκ ιχνογραφίας δεν είναι καλή κρυψώνα.

Είναι ξύπνια   ή κοιμάται; Έλα, ξύπνα Αλίκη – κινδυνεύεις! Θα προλάβει;

«Φοβάσαι Βασιλάκη μου; Σώνεται η Αλίκη, μη φοβάσαι. Χαμήλωσε  λίγο το ραδιόφωνο μη ξυπνήσει ο παππούς σου»… «Όχι όχι δε με πειράζει, άλλαξε  άμα φοβάσαι. Εγώ το έχω δει το έργο.»… «Τελείωσες  την ιχνογραφία  σου;»… « Όχι ακόμα;»… «Θα προλάβεις;»

Εδώ, στο ακρωτήριο Ταίναρο, στην άκρη του χρόνου, υπάρχει ένα νεκρομαντείο γιαγιά. Ήρθα να μου πεις το τέλος της ιστορίας. Για να την γράψω.  Θα προλάβουμε;

«Φοβάσαι Βασιλάκη;  Σώνεται ο χρόνος, μη φοβάσαι.»



Advertisements

7 σκέψεις σχετικά με το “…ιχνογραφίας

  1. Αν μπορούσα να αφήσω φωτογραφία στο σχόλιο αντί για λέξεις, θα άφηνα μία με το ένα μου φρύδι σηκωμένο, τα μάτια μισόκλειστα και το στόμα μου στραβό.
    Απο τα πιο σκοτεινά που έχεις γράψει.
    Και απο τα πιο ελκυστικά.

  2. @ αλέξανδρος

    Σκοτεινό. Ναι. Προβληματίστηκα αρκετά για να το ανεβάσω και το περίμενα αυτό το σήκωμα του φρυδιού. Προσπάθησα να φτιάξω μια ιστοριούλα από δύο εικόνες. Η μία του παιδιού που ακούει ραδιόφωνο (το θέατρο στο ραδιόφωνο το θυμάσαι;) συντροφιά με το μπλοκ ιχνογραφίας και την γιαγιά του και η άλλη του παιδιού άντρα που επισκέπτεται μετά από χρόνια το «σημαδεμένο» ακρωτήριο Ταίναρο ζητώντας τον χρησμό της γιαγιάς που έχει πια φύγει. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που διάβασες και νομίζω ότι θέλει ακόμα δουλειά.

  3. @ Μιχάλης

    Πόσες νύχτες είχα αποκοιμηθεί με το τρανζιστοράκι να μουρμουράει δίπλα στο μαξιλάρι μου!

  4. Η απάντησή σου,ξεσκοτείνιασε λίγο το κείμενο αλλά…λίγο
    Αυτή η περίφραξη των 123 λέξεων καμιά φορά δεν βολεύει. Είναι πολύ καλή ως άσκηση φαντάζομαι, όμως κάποιες ιστορίες θέλουν να απλωθούν και λίγο.

    Κι έτσι όπως είναι βέβαια στέκεται και τη διάχυση προς τον αναγνώστη την κάνει και πολύ καλά μάλιστα.
    Μιλώ όμως για τον συγγραφέα που ίσως θα ήθελε να πει και… μια κουβέντα παραπάνω

  5. @ αλέξανδρος

    Στην αρχή ήταν άσκηση και τελικά έγινε μόνιμη ενασχόληση. Ακόμα κι όταν γράφω 1230 λέξεις είναι σα να γράφω δέκα ιστορίες με 123 λέξεις. Έχεις δίκιο πάντως, αυτή η ιστορία είχε ανάγκη από ελευθερία.

    @Δημοσθένης

    Σου αρέσουν οι «σκοτεινές» ιστορίες λοιπόν, αν και εγώ δεν την θεωρώ σκιερή – απλά έχει πολύ σκιά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s