…χωρίς καϊμάκι

Όταν η κουβέντα τον ζόριζε, σα να βράχνιαζε το μυαλό μαζί με την φωνή και αποσυρόταν.

Το ίδιο «πάθαινε» και στο καφενείο του.
-Που πας ρε Στέλιο; Η αμυγδαλή σου πάλι;
-Πα να φέρω κάνα μεζέ!

Οι άλλοι κοιτιόνταν, σκουντούσαν πόδια, χέρια, χαμογελούσαν με νόημα.
-Ζορίστηκε  ο Στελάκης.

Σαββάτο, περασμένα μεσάνυχτα, δίκαζαν την γυναίκα του που έφυγε και τον παράτησε σύξυλο.
-Ένοχη!
-Ένσταση!
-Τι ένσταση ρε Στέλιο! Ξημερώσαμε! Που πας πάλι;
-Να φέρω καφέδες.

Φούσκωσε ο καφές, δεν το πήρε χαμπάρι ο Στέλιος. «Πάει το καϊμάκι. Μαντάρα τα έκανα». Έψησε άλλους, σκούπισε τα μάτια και ξαναμπήκε στην «αίθουσα». Είχαν φύγει όλοι. Άδειο, έρημο το καφενείο.

«Αθώα ρε» φώναξε και του φάνηκε πως άκουσε μια βραχνή γυναικεία φωνή από μακριά : «Ένοχοι.  Λύεται η συνεστίαση»

14 σκέψεις σχετικά με το “…χωρίς καϊμάκι

  1. ειναι το ονομα που μου φερνει αγαπημενο στο μυαλο, μα ειναι κι ο ηρωας σου γλυκος ανθρωπος, συνεσταλμενος..

    καλησπερα

  2. Ηθικό δίδαγμα: αν πίνεις (και το επιβάλεις και στους άλλους) στιγμιαίο νεροζούμι, αποφεύγεις τον κίνδυνο να κατηγορηθείς ότι χάθηκε τα καϊμάκι…

  3. @ άλις

    Ίσως σε αυτή την συστολή οφειλόταν η βραχνάδα.
    Καλησπέρα.

    @ Μιχάλης

    Και μερικές φορές η … αβασταχτη ελαφρότητα του φύγε.

    @ adnoctum

    Και επίσης το χαμένο καϊμάκι είναι πιο πικρό από το στιγμιαίο νεροζούμι.

  4. @ Μιχάλης

    Να ‘σαι καλά Μιχάλη. Με το καλό να κοπιάσεις να πιούμε καφέ με καϊμάκι περιποιημένο, να τα πούμε ξανά από κοντά.

  5. διορατικές αυτές οι εκατόν είκοσι τρεις. βρήκα τόπο, καφενείο, άντρα, γυναίκα, «δικαστές».

  6. και αντε να δικαζεις μόνο οταν δικαιουσαι. δηλαδή, σχεδόν ποτέ.

    χαρηκα πολυ που σας βρηκα.

  7. μερικοί άνθρωποι τραβάνε την ταλαιπωρία,…όπως το μέλι τις μελισσες…

  8. @ αλέξανδρος

    και λίγο υγρό πυρ

    @ νατασσα

    Καλώς ήλθες. Σε ευχαριστώ πολύ.

    @ aniaris

    πήρες δουλειά και για το σπίτι, που λένε 🙂

    @ deadend mind

    Συνήθως δικάζουμε για να καταδικάζουμε. καλώς ήλθατε.

    @ cook

    Έχει μερικές φορές και η ταλαιπωρία το μεγαλείο της.

  9. @ Artanis

    Ποτέ κανείς δεν «γυρίζει» ίδιος. Άρα δεν γυρίζει ποτέ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s