…σα σαρδέλες

Υπάρχει ένα λεωφορείο, παλιό, από εκείνα με τον ιδρωμένο εισπράκτορα  δίπλα στη πόρτα, που διασχίζει τα βουνά με τις σκοτούρες, για να καταλήξει στη θάλασσα. Κάνει τέρμα σε μια πλανόδια παιδική χαρά με ηλεκτρικά αυτοκινητάκια. Εκεί κατεβαίνουμε.

Το απόγευμα επιστρέφει παίρνει μια στροφή στη ψαροταβέρνα ‘Το ακρογιάλι’ και φορτώνει πάλι επιβάτες. Τι στριμωξίδι στην ουρά θεέ μου. «Φύγε οδηγέ, σαρδέλες γίναμε» φωνάζουν οι άντρες. «Καλέ, χωράνε κι άλλοι, σταμάτα» τσιρίζουν μερικές γυναίκες και το ξανθό κορίτσι στριμωγμένο στο παράθυρο του λεωφορείου με κοιτάζει λυπημένο.

Όλο έτσι γίνεται. Μπαίνουμε σε διαφορετικά λεωφορεία κι εγώ γκρινιάζω στη μάνα μου «Αφού θα στριμωχτούμε έτσι κι αλλιώς. Γιατί δε μπαίνουμε σε αυτό το λεωφορείο;»

Μα δε μου κάνει το χατίρι κι ο έρωτάς μου με αποχαιρετά στριμωγμένος.

Advertisements

11 σκέψεις σχετικά με το “…σα σαρδέλες

  1. Θέλω να μπω κι εγώ σ’ αυτό το λεωφορείο. Θα κατέβω τέρμα. Ραντεβού στα αυτοκινητάκια.
    (δεν μ’ αρέσει να γίνομαι σαρδέλα, αρκεί όμως να φτάσω στην Παιδική Χαρά…)

  2. Τι μου θυμίζεις τώρα. Έξι ετών μ’ έβαλε η θεία μου σ’ένα λεωφορείο στην Πάτρα να κατέβω στο τέρμα γιατί εκεί θα με περίμενε ο θείος μου.Αφού πρώτα ενημέρωσε τον οδηγό.Ευτυχώς ήμουν τυχερή..Τα συχαίνομαι τα λεωφορεία..

  3. Δηλαδή, αν το λεωφορείο έστριβε έξω από το κρεοπωλείο «Το υπερήφανο τσιγκέλι», οι επιβάτες θα προσομοιάζαν με λαχταριστά σφαχτάρια;

  4. Τι σας θύμησε ρε παιδιά και κάνετε έτσι!
    Νοσταλγεί κανείς αυτό το στριμοξίδι και το «ένα βηματάκι παρακαλώ» που σε κόλαγε σχεδόν στο οδόστρωμα;
    Αλλάξαν οι εποχές.
    Μας δουλεύει κι ο συγγραφέας:
    Έχει δέσει και την ξανθιά του παραθύρου στο πίσω κάθισμα (εκεί που βάζουν τα μωρά) και κάνει βόλτες με την κούρσα άνετος και αεράτος.
    Αντιπερισπασμός!
    Να νοσταλγήσουμε εμείς τα σαρδελάκια, κι ο συγγρα-φεύ-ς να βολτάρει με τα φιλετάκια.
    Πάντα αυτή ήταν ήταν όμως η βρώμικη δουλειά των συγγρα-φευ-έων.
    Γι΄αυτό τους αγαπάμε.

  5. @ Ανώνυμος

    Ναι αλλά στριμωξίδι είχε; Γιατί με το στριμωξίδι ξεζουμίζεσαι.

    @ Artanis

    και δυστυχώς δε μπορούμε να αναφωνήσουμε «ε ρε στριμωγμένος κάποτε!»

    @ adnoctum

    Σφαχτάρια κρεμασμένα από τις χειρολαβές.

    @ αλέξανδρος

    Όλα σωστά εκτός από ένα. Η ξανθιά στο πίσω κάθισμα όλο λύνεται και φεύγει με ταξί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s