…για κουκουνάρια κρότου-λάμψης

«Κι αν υπάρχει πράγματι ένας κρυμμένος «θησαυρός»; Κι αν γύρω υπάρχουν σημάδια που μου δείχνουν τον δρόμο και γω τα προσπερνώ;»  σκέφτομαι  ανηφορίζοντας την οδό Κρήνης.

Ξαφνικά  μια ριπή ανέμου μου δίνει μια ανάποδη που στρέφω το κεφάλι.

Έχω σταματήσει μπροστά στην  αυλή του σχολείου. Διάλειμμα. Φωνές, ίντριγκες, κυνηγητά.

Την ριπή διαδέχεται αεράκι που δυναμώνει επικίνδυνα. Ταμπέλες τρίζουν, πόρτες χτυπάνε, δέντρα λυγίζουν.Οι δάσκαλοι πασχίζουν να μαζέψουν τα παιδιά στο υπόστεγο.

Μερικά  «ανυπάκουα», πιάνονται αγκαζέ, ακίνητα,  κόντρα στον αέρα που πια λυσομανάει.

Κλείνουν τα μάτια.

«Πιο γρήγορα! Πιο γρήγορα!» φωνάζουν

Τα μαλλιά τους ανεμίζουν. «Τρέχουν»  ακίνητα. Ταξιδεύουν.

Κλείνω  τα μάτια. «Κοίταζω» εκεί που «δείχνουν» τα παιδιά.

«Χειροβομβίδες! Τρέξτε!» φώναζει ξαφνικά  ένας πιτσιρικάς.

Κρύβομαι πίσω από έναν κάδο.

Ανοίγω τα μάτια.

Ουφ!  Κουκουνάρια ήταν. Ευτυχώς.

Advertisements

12 σκέψεις σχετικά με το “…για κουκουνάρια κρότου-λάμψης

  1. Πάλι καλά! Σκεφτείτε πως από χειροβομβίδα κρότου-λάμψης έχει τύχει να πέσω νεκρή στο δρόμο. Ακόμα αναρωτιέμαι πώς τα κατάφερε ο τρομοκράτης.

  2. πάντα υπάρχουν σημάδια.
    αρκεί να τα εμπιστευτείς.
    άσε που μειώνεται και ο κίνδυνος
    επίθεσης με …χειροβομβίδα!

  3. Σημάδια πολλά..αλλά όταν περπατάμε με τα μάτια κλειστά δυστυχώς τα προσπερνάμε.
    Θα μου πεις..κι αν ο θησαυρός αποδειχθεί κουκουνάρι?
    Χειροβομβίδα να μην είναι! Αντε να μαζέψεις τα κομμάτια μετά.

  4. @ pandora

    Δεν ήταν τρομοκράτης. Κουκουνοφόρος ήταν 🙂

    @ artanis

    Πέρασε το σκ. Καλό δεν το λες, ούτε κακό. Εξοντωτικό όπως κάθε παραμονή «τελικού» (διαγωνίσματος φυσικής)

    @ magica

    Από σήμερα βάζω σημάδια για τους υπόλοιπους περαστικούς 🙂

    @ Μ.Α.

    Αν δεν βλέπουμε τα σημάδια γύρω μας, γρήγορα θα δούμε τα σημάδια της «χυλοβομβίδας» στο σώμα μας.

  5. @ αλέξανδρος ανδρουλάκης

    Κου αρκεί να τρέχουν κόντρα στον άνεμο.
    Καλημέρες.

  6. Περα απο την τοσο πειστικη περιγραφη για την αυλη του σχολειου…
    μου θυμισε ενα λαικο παραμυθι

    για κεινον τον καλο ανθρωπο και περηφανο
    που καποτε περνουσε καθε μερα απο ενα γεφυρι για να παει στο φτωχικο του κατακοπος κι ο πλουσιος του χωριου
    μη ξεροντας πως νατον βοηθησει χωρις να τον προσβαλει

    αφησε το ξημερωμα ενα πουγκι με λιρες.

    Κεινη τη μερα
    ο Ανθρωπος σκεφτηκε πως περναει καθε μερα απο το ιδιο γεφυρι και δεν συμβαινει τιποτα διαφορετικο στη ζωη του ,
    ετσι αποφασισε να περασει απο κατω….

    και προσπερασε τον θησαυρο που ηταν διπλα του..

  7. @ Talisker

    Δεν το ήξερα το παραμύθι. Σήμερα θα περάσω πάνω από το γεφύρι. Αυριο όμως;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s