…για τα χάσματα

Το καλοκαίρι ήρθαν  οι μπουλντόζες και έσκαψαν  μέσα στη μέση του δρόμου κάτι «χάσματα». Στην αρχή τα έλεγαν λακκούβες. Ήταν τόσο βαθιές που αν στεκόσουν άκρη – άκρη μπορούσες να πέσεις μέσα χωρίς να σε σπρώξει κανείς  – από φόβο και μόνο.

Οι εργάτες έβαλαν τα χώματα στη μια πλευρά του δρόμου και στην άλλη κάτι τεράστιους σωλήνες. Βουνό τα χώματα στο πεζοδρόμιό μας. Οι γυναίκες σκούπιζαν, καθάριζαν, γκρίνιαζαν. Οι «άλλες» απέναντι, με τα καθαρά πεζοδρόμια, «κυρίες».

Σιγά σιγά οι γείτονες έγιναν «οι απέναντι», τα πειράγματα καβγάδες. Πόρτες, πατζούρια  βροντούσαν επιδεικτικά, μυστικά ξεθάβονταν και  ψιθυρίζονταν με λοξές ματιές.

Το φθινόπωρο οι εργάτες έθαψαν τους σωλήνες, οι λακούβες έκλεισαν, τα πεζοδρόμια καθάρισαν. Έμειναν μόνο κάτι σημάδια στην άσφαλτο  που θύμιζαν τα χάσματα στα βάθη του μυαλού.


Advertisements

8 σκέψεις σχετικά με το “…για τα χάσματα

  1. …τα οποια μακαρι να μπορουσαν να κλεισουν ετσι ευκολα σαν αυτα του δρομου…

    θαυμασια αλληγορια 🙂

  2. Έτσι γίνεται με τις καλές κυρίες και τους καλούς κυρίους…
    καλησπέρα απο ΝΖ…

  3. Συχνά τα χάσματα που αποκαλύπτονται, είναι μεγάλες αλήθειες που αδυνατούν πια να γεφυρώσουν δύο ψέμματα.
    Κι έτσι μπλοκάρει η κυκλοφορία…

  4. @ αλέξανδρος ανδρουλάκης

    Έτσι ακριβώς

    @ paperflowers

    Για να στερεώσεις λένε δύο ψέματα πρέπει να βάλεις ανάμεσά τους μια στρώση αλήθειας.

    @ Artanis

    Λουλούδια ! Σε ευχαριστώ πολύ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s