…για ροζέτες ναι και όχι

rozetessΤα καλοκαίρια βοηθούσα τον πατέρα μου στο μαγαζί. Ήταν γυψαδόρος.  Ήθελα και γω να μάθω αλλά δεν μου έδειχνε.
– Θα μου δείξεις;

Δεν απάντησε – αυτό σήμαινε όχι.

Προσπαθούσα μόνος μου όταν έλειπε στις οικοδομές. Εγώ δεν πήγαινα μαζί. Αν δεν υπήρχε νοικοκυρά μερακλού να κερνάει μεζεδάκια, γλυκά, πορτοκαλάδες, βαριόμουν.

Ένα καλοκαίρι ρώτησα αν μπορώ να πάω να δουλέψω αλλού.
– Που;
–  Σε μηχανουργείο.
Δεν απάντησε – αυτό σήμαινε όχι.
Πήγα.

Σε δύο μέρες γύρισα. Οι μαστόροι ήθελαν να κάνω μια «χάρη»  στην σπιτονοικοκυρά τους.
–  Είναι χήρα, θα περάσεις καλά…
Δώδεκα εγώ – εξήντα αυτή.
Νταβατζήδες είναι; Το έβαλα στα πόδια.

Το άλλο πρωί εμφανίστηκα στο μαγαζί.
– Δεν θα πας στο μηχανουργείο;
Δεν απάντησα…
– Θέλεις να σου δείξω να φτιάχνεις ροζέτες;  Κοιταχτήκαμε, χαμογέλασα

…αυτό σήμαινε ναι!

Advertisements

6 σκέψεις σχετικά με το “…για ροζέτες ναι και όχι

  1. Xα,χα,χα,χα,χα, μια χαρά ξηγήθηκε ο πιτσιρικάς, κι έκανε και το δικό του στο τέλος…
    καλησπέρα απο ΝΖ…Καλό Σ/Κ…

  2. Ωραίοι άνθρωποι !!! Τόσο περιεκτικά λογομίλητοι !!! Λατρεμένοι !!!
    Τη χαμογελαστή μου καλημέρα

  3. @ artanis & didymina

    Να σας τους συστήσω λοιπόν τους «ήρωες» της ιστορίας. Προκείται στα αλήθεια για εμένα και τον πατέρα μου.
    Από εκείνη την ημέρα συνέχισα να φτιάχνω ροζέτες χωρίς να τις έχει παραγγείλει κανείς. Απλά για να βλέπω τον ρευστό γύψο να μετετρέπεται αργά- αργά καθώς γύριζα την φόρμα γύρω-γύρω σε μια ολοστρόγγυλη λεία ροζέτα. Μετά τις πέταγα γιατί ο πατέρας μου θα φώναζε. Ήταν από τα λίγα πράγματα που του εξομολογήθηκα στο «τέλος». Εκείνος μου απάντησε: «Το ξέρω. Το καταλάβαινα γιατί ποτέ δεν καθάριζες καλά τις φόρμες».

  4. και αυτή η ιστορία παραπέμπει σε μια άλλη εποχή. Και το παραπάνω σχόλιο σου θα μπορούσε να κλείνει την ιστορία πολύ όμορφα!

  5. Eμένα πάλι ο πατέρας μου έκανε μια πιο σκληρή δουλειά. Κομπρεσέρ. Κι ενώ ο φίλοι μου έπαιζαν, έκαναν μπάνια κλπ, εγώ μαζί «για να μάθω πως βγαίνει το ψωμί»
    Και είχε το θράσσος, πολλά χρόνια μετά, να με λεει «τεμπέλη»

  6. @ bright Φω

    Η ιστορία είναι απόσπασμα μιας άλλης που θα «ανέβει» κάποια στιγμή σε άλλο blog μεγαλύτερης φόρμας 🙂

    @ αλέξανδρος ανδρουλάκης

    Νομίζω για κάποιον που έχει δουλέψει κομπρεσέρ οποιαδήποτε άλλη δουλειά θα του φαινόταν τεμπέλικη.

    Εμένα η μάνα μου για να αποδείξει στον πατέρα μου ότι το να φτιάχνεις γύψινα είναι, αν όχι ευκολότερο, το ίδιο εύκολο με το να φροντίζεις ένα σπίτι, για ένα φεγγάρι ερχόταν στο μαγαζί, έμαθε την δουλειά και έφτασε να βγάζει μεγάλες παραγγελίες. Όταν ημαστε οι δυό μας ο πατέρας μου έλεγε χαμηλόφωνα «Ναι, όμως η μάνα σου δεν μπορεί να έρθει στην οικοδομή να τα τοποθετήσει». Ποτέ βέβαια δεν τόλμησε να την προκαλέσει να κάνει κάτι και τέτοιο και ποτέ δεν έπλυνε μόνος του ένα πιάτο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s