…για το βάσανο του ζωγράφου

rembrandt81Για σκέψου και τον ζωγράφο, που παρατηρεί τον εαυτό του στον καθρέφτη, δίπλα στην αυτοπροσωπογραφία του. Πόση τόλμη, πόση ειλικρίνεια χρειάζεται για να απαρνηθεί το είδωλό του, να αποδεχθεί την ασχήμια, να «συλλάβει»  φώτα  σκιές  φόρμες, την αλήθεια της μορφής του.

Πόσο βαθειά «μέσα» κρύβεται το «έξω», πόσο «άλλο» περιέχεται στο «εγώ», πόσο σκοτάδι έχει επενδυθεί στη λάμψη και τον όγκο των χρωμάτων, πόση στοργή στην αυστηρότητα μιας γραμμής, πόση φροντίδα στα θέλγητρα μιας καμπύλης!

Για σκέψου και κάθε ζωγράφο. Τι βάσανο η τελευταία πινελιά, τι βάσανο να λες «τέλος», όχι στην ασχήμια αλλά στην ομορφιά, όχι από αγανάκτηση αλλά από ικανοποίηση, όχι από μίσος αλλά από αγάπη για το δημιούργημά σου!

Τι βάσανο μερικές φορές η τελευταία από εκατόν είκοσι τρείς λέξεις.

…………………………………………………………

Αφιερωμένο σε έναν αγαπημένο ζωγράφο

Advertisements

7 σκέψεις σχετικά με το “…για το βάσανο του ζωγράφου

  1. η μεγαλυτερη ικανοποιηση, ειναι οσο βρισκεσαι μεσα στο εργο σου, απο την στιγμη που το διωχνεις απο τα χερια σου, νοιωθεις θλιψη αληθεια ειναι..

    ομως τι γινεται με τις φορες που ολο και μια πινελια προσθετεις καθημερινα γιατι αρνεισαι να δεχτεις το τελος του;

    να οπως ενα μπλογκ παραδειγμα..

    ολα τελειωνουν κι ολα κανουν τον κυκλο τους, και παντα νεοι κυκλοι ξαναρχιζουν..

    καλησπερα 123 λεξεις!!!

  2. @ Αγκαλιές του φεγγαριού

    «ομως τι γινεται με τις φορες που ολο και μια πινελια προσθετεις καθημερινα γιατι αρνεισαι να δεχτεις το τελος του;»

    Τότε είναι βέβαιο πως κάποια στιγμή θα μετανιώσεις, όχι γιατί δεν το σταμάτησες όταν έπρεπε αλλά γιατί το άρχισες.

    Καλημέρα!

  3. Η πορεία ολοκλήρωσης ενός εργου τέχνης είναι μια γρήγορα φθίνουσα καμπύλη που τείνει προς την τελειότητα. Κι επειδή ξέρεις πως ποτέ δεν την αγγίζει το τέλος είναι οδυνηρό. Η αρχική ορμή κι ο ενθουσιασμός έχει μετατραπεί σε αμφιβολία. Στα τελειώματα όμωως δεν μπορείς να σβήσεις όλο το έργο και να ξαναρχίσεις απο την αρχή. Και δώστου να βασανίζεσαι.
    Μέχρι που πεθαίνεις και έρχονται οι άλλοι να κρίνουν τη ζωή σου.

  4. Νομίζω η τόλμη και η ειλικρίνεια -που όντως χρειάζονται- είναι λυτρωτικά και αναγκαία για τον *ζωγράφο και είναι σαν ένα καλό ξέσπασμα κλάματος.

    Το σκοτάδι, η στοργή και η φροντίδα που περιγράφεις νομίζω είναι από τα πιο συγκινητικά πράγματα της …ανθρώπινης ιστορίας. Από τα μιο μικρά και πιο μεγάλα, τα πιο ιδιωτικά και πιο κοινά μαζί.

    Και ακόμη νομίζω ότι «τέλος» υπάρχει μόνο πέραν της μονάδας. (Μαθηματικοί μη διαβάζετε). Δηλαδή στο ντιζάιν για παράδειγμα λένε ότι χρειάζονται δύο άτομα για να βγει κάτι καλό, ένας που σχεδιάζει και ένας που του λέει στοπ εδώ. Και αυτό νομίζω είναι το άγγιγμα μας στην τελειότητα. Όχι μόνο το ατελές, όχι μόνο το πως πιάσαμε μια συγκεκριμμένη στιγμή σε χώρο κ χρόνο κτλ. Αλλά και το ότι μέσα σε όλο αυτό το χάσιμο εμπιστευτήκαμε μια φωνή που είπε ‘μέχρι εδώ’, δικιά μας ή άλλη.

    Και άντε πάλι από την αρχή μετά.

  5. @ αλέξανδρος ανδρουλάκης

    Πολύτιμη η μαρτυρία σου αφού έχεις «μαρτυρήσει» τόσες φορές για την τελευταία πινελιά.

    @trol

    Και για να υπάρχει «τέλος» πρέπει να υπάρχει «αρχή» (θεωρώ την ημιευθεία ημιτελή έννοια). Στους δύο αυτούς πόλους οι νοητικές και συναισθηματικές γραμμές είναι πυκνότερες.

    Πολύ ενδιαφέρον αυτό με τους ντιζάινερς που πάνε δυο δυο σαν τους Χιώτες 🙂

  6. Σιγά το ενδιαφέρον,
    πια έχει γίνει τόσο corporate,
    που υπάρχει ένα deadline,
    που είναι αυτό που σου λέει stop.

    ‘Οτι να ναι ε?

    Inspiration is another story.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s