…για ένα άλογο που έτρωγε κεφτεδάκια

«Βασιλάκη μου , τι παίζεις ;»

Γύρισα νευριασμένος και είδα το κορίτσι της διπλανής αυλής να μου χαμογελάει. Καλά χαζή είναι; Δεν βλέπει ότι πολεμάω;

Κατέβηκα από το άλογο-καρέκλα και ξαρματώθηκα.

«Που πας;»

«Να φάω ένα κεφτεδάκι»

«Πεινάς ε Βασιλάκη ;»

«Και εγώ και το άλογό μου»

«Αχού! Πού ‘ντο ;»

Ντράπηκα να δείξω την αλογοκαρέκλα

«Είναι στον στάβλο»

«Θα με πάς μια βόλτα;»

«Είναι πολεμικό άλογο. Δεν το καβαλάνε κορίτσια»

«Να φέρω το δικό μου;»

«Φέρτο»

Ήρθε κι έφερε μια καρέκλα. Η μάνα μου της είπε «Κάτσε να φάμε». Έκατσε. Έφαγε μισή τηγανιά από τα κεφτεδάκια μου.

Ήταν όμορφη όμως και μύριζε ωραία. Όταν χόρτασε είπε «Θέλεις να κάνω εγώ το άλογο;» Έτσι την ερωτεύτηκα και κάθε Κυριακή τάιζα το άλογό μου κεφτεδάκια.

Advertisements

6 σκέψεις σχετικά με το “…για ένα άλογο που έτρωγε κεφτεδάκια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s