…μέχρι το φράγμα

Έχω ένα ποτάμι. Θέλω και μια βάρκα. Δε βιάζομαι. Όχι πως δε τη λαχταράω, αν και με τα χρόνια γίνομαι ολιγαρκής. Μια βόλτα μου φτάνει. Να το κατέβω μια φορά μέχρι το φράγμα. Έχω πείσει τον εαυτό μου πως είναι αναπόφευκτο. Προς το παρόν μου αρκεί να περπατώ στις όχθες του.

Καμιά φορά ανεβαίνω στο βουνό. Κοιτάζω τη λίμνη στο φράγμα από ψηλά. Ο παραλίμνιος δρόμος τη σφίγγει σα θηλιά. Έχει και κάνα δυο ταβέρνες . Τις Κυριακές γεμίζουν με οικογένειες και ζευγάρια.

Μετά το φαγητό περπατούν, άλλοι για να χωνέψουν, άλλοι για να ρομαντζάρουν. Φτάνουν μέχρι το φράγμα, σκύβουν, κοιτάζουν τον γκρεμό με δέος, μπαίνουν στα γιωταχί τους και φεύγουν ακολουθώντας τον παρακαμπτήριο δρόμο για να αποφύγουν την κίνηση και τα διόδια.

Advertisements

12 σκέψεις σχετικά με το “…μέχρι το φράγμα

  1. Ένα ποτάμι, μια βάρκα, μια λίμνη, ένα φράγμα, ένας γκρεμός κι ένας δρόμος που πνίγει τη λίμνη σαν θηλειά. Αυτά «πρωταγωνιστούν».
    Τα υπόλοιπα… είναι κομπάρσοι.

    Καλό βράδυ

  2. Το φράγμα τους βλέπει και τους ξέρει όλους, αυτοί δεν το γνωρίζουν. Πιθανά να περιμένει τη βόλτα με τη βάρκα…

    Καλή βόλτα λοιπόν…

  3. «Δαπανηρή ιδέα ο βίος.
    Ναυλώνεις έναν κόσμο
    για να κάνεις το γύρο μιας βάρκας.»

  4. Αμά έχεις το ποτάμι και ποθείς μοναχά τη βάρκα, πλούσιος εν αναμονή είσαι. Τους άλλους άσε τους να κάνουν βόλτα στα ονειρικά τους ιδανικά.

  5. @ pandora

    έτσι ακριβώς

    @ masterpcm

    Το ερώτημα είναι να το κατέβω με μονοραφτ ή με διπλό;

    @ φαίδρα φις

    αλο δε μπορώ να το σχολιάσω γιατί με σχολιάζει ακατάπαστα.

    @Λάκης Φουρουκλάς

    Είναι αλήθεια πως προτιμώ ένα ποτάμι χωρίς βάρκα από μια βάρκα χωρίς ποτάμι.

  6. Η απάντηση φυσικά είναι να το κατεβήτε, ακόμα και με σανίδα…

  7. Η στιγμή αυτού του δέους αρκεί για να αγωνιούν για όλη την υπόλοιπη διαδρομή για το σπίτι..; Γιατί αλλιώς να βιάζονται ν’αποφύγουν την κίνηση και τα διόδια..

  8. Αγαπητέ είστε ένα ποτάμι. Και οι λέξεις σας είναι η βάρκα μας. Ευχαριστούμε.

  9. Κι ότι είχα πάρει φόρα να γράψω την …εξυπνάδα μου, είδα το σχόλιο της Φαίδρας!!!
    Μου θύμισε και τον Ελύτη «Θέ μου, πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη φαίνεσαι!»

  10. @ masterpiece

    Είναι αναπόφευκτο

    @ Ανέστης Μ.

    Το «δέος» είναι σαν το αλάτι. Είναι απαραίτητο σε κάθε «συνταγή».

    @ neuclone

    Σε ευχαριστώ.

    @ αλέξανδρος Ανδρουλάκης

    Δε αντέχω να μη το παραφράσω «Εαυτέ μου, πόσες λέξεις ξοδεύεις για να φαίνεσαι!»

  11. Και εγώ το έχω σκεφτεί να πάω μέχρι εκεί με βάρκα. Αλλά φοβάμαι κανονικά. Μη με ρουφήξουν οι τουρμπίνες της ΔΕΗ ή κάτι τέτοιο. Αν και τη λίμνη αυτή γενικά τη φοβάμαι. Δεν έχει άμμο κάτω, χώμα, ούτε καν φύκια. Βυθισμένα χωριά που στην πρώην εκκλησιά έχει εγκλωβιστεί ένας τεράστιος γουλιανός. Η φρίκη. Τη φοβάμαι πολύ τη λίμνη. Αλλά από επάνω, από το βουνό…ω από εκεί είναι τέλεια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s