…για τον Μπούλη

Σήμερα «έφυγε» ο Μπούλης, το παπαγαλάκι μου. Ήταν δώρο μου στη μικρή μου κόρη αλλά η μαμά της δεν τον ήθελε και μου τον έστειλε πίσω πεσκέσι. Έκανε φασαρία λέει.

Μου φαίνεται πως είχε μάθει να τσιρίζει το όνομά του. Ήταν πολύ κοινωνικό παπαγαλάκι, με καλή ψυχή. Σκόρπιζε τη τροφή του στο μπαλκόνι για να μαζεύονται τα περιστέρια και τα σπουργίτια. Ήθελε παρέα μάλλον. Τι μάλλον. Έλειπα κι εγώ όλη μέρα.

Δε πρόλαβε να χαρεί το καινούργιο του μεγάλο πράσινο κλουβί. Χρειαζόταν ένα καλό κλουβί πώς να το κάνουμε. Πως θα τον έβαζα μέσα στο σπίτι τώρα που χειμώνιαζε. Φοβόταν βλέπεις τα μπουμπουνητά και τον αέρα.

Ά ρε Μπούλη. Κι εγώ φοβάμαι. Ίσως όμως είναι πιο εύκολο να φοβάται ο καθένας μόνος του.

Advertisements

8 σκέψεις σχετικά με το “…για τον Μπούλη

  1. αγκαλιές του φεγγαριού

    εξαρτάται από το αν το ζευγάρι έχει ενσωματώσει στις αρχές του την … «αρχή διατήρησης του φόβου».

  2. Λάκης Φουρουκλάς

    Έτσι είναι. Γι’ αυτό ο φόβος της μοναξιάς είναιο πιο επικίνδυνος. Νύχτα καλή.

  3. Όταν «πλασάρεις» την αγάπη κι αυτή σου γυρίζει πίσω ως «κάρφωμα», δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα πια, γιατί όλοι σου οι φόβοι εκπληρώθηκαν.
    …και σε τελική ανάλυση, ο προορισμός του Μπούλη δεν ήταν ποτέ το σπίτι σου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s