…με σημάδια των καιρών

Αν η συντριβή είναι αναπόφευκτη, αν αυτή είναι το «τίμημα» που πρέπει να πληρώσω, προτιμώ να με συντρίψουν τα γεγονότα παρά οι σκέψεις μου. Είναι καλύτερα να πιω νερό σταματημένο κι ας φαρμακωθώ, παρά όλο να ρωτάω «τι σημαίνει Κυριακή».

Λέει πολλά τέτοια ο κυρ Αντώνης αν τον κεράσεις ένα κανάτι κρασί.

Όσο κι αν στολίζεις ένα πηγάδι ποτέ δεν θα αποκτήσει την γοητεία μιας πηγής. Άκου για να δεις. Μη ξαναμπείς σε μια θάλασσα που παραλίγο να σε πνίξει στα άγρια βάθη της. Μπαίνω πάλι μέσα στο ποτάμι που με χτύπησε στα βράχια του με ορμή.

Νύσταξε ο κυρ Αντώνης και πάει να κοιμηθεί. Από μακριά τον βλέπω που σταματάει.

«Τι ψάχνεις στα σκουπίδια;» του φωνάζω.

«Τα σημάδια των καιρών» μου απαντάει.

(Με αφορμή στίχους τραγουδιών. Ευχαριστώ τους Φαίδρα φις και demon για την αφορμή)

Advertisements

7 σκέψεις σχετικά με το “…με σημάδια των καιρών

  1. σας ευχαριστώ πολύ,
    πάντα ιδιαίτερη η γραφή σας κι ας αφορμήθηκε από στίχους που έχουν ειπωθεί…

    ό,τι γράψατε είναι υπέροχο και με μια ειδική νοσταλγία-δεν ξέρω πώς βγαίνει,μη με ρωτήσετε-
    και με ένα ιδιότυπο ύφος που το αναγνωρίζω πια ως δικό σας και μοναδικό!
    αν έχετε ανάγκη οποιαδήποτε Ανάσταση,σας την εύχομαι ολόψυχα!

    σας φιλώ
    να είστε καλά

  2. @ Φαίδρα φις

    Εγώ σας ευχαριστώ που κάνετε τον κόπο να με «ακούτε».
    Ευχαριστώ πολύ φυσικά και για τις ευχές. Εχω ζήσει πολλές «εβδομάδες παθών» ώστε να θεωρώ πως δικαιούμαι την ανάσταση. Είμαι βέβαιος πως την δικαιούστε και εσείς.
    Η ευχή σας με συγκίνησε βαθιά. Σας φιλώ και εγώ.

  3. Έχει δίκιο η φαίδρα φις
    το ιδίωμά σου παραμένει ακόμα κι όταν χρησιμοποιείς ως όχημα στίχους άλλων.
    Κι ενώ έχω γράψει αρκετές φορές πως οι ιστορίες σου έχουν το χάρισμα να μπλοκάρουν το νου, ετούτη εδώ, επιπλέον, σου γεννά και συνέχειες.
    Πχ:
    «Ποιών καιρών;»
    και μου έδειξε τα χέρια του.
    ή
    «Και τα ψάχνεις στα σκουπίδια;»
    «Δεν σε είχα γνωρίσει πιο πριν»
    κλπ, κλπ
    Ελπίζω να μου συγχωρέσεις την αυθαιρεσία μου,
    αλλά μου ήταν πολύ δύσκολο να αντισταθώ.

  4. @ αλέξανδρος ανδρουλάκης

    Καμία αυθαιρεσία δεν βλέπω.
    Βλέπω ένα εραστή των λέξεων που δεν αντιστέκεται στο πάθος του.

  5. Η εκδίκηση της θράκας

    Αναπαμένη η θράκα σε εκδικούνταν, έριξες ένα λιόφυλλο
    ένα πράσινο μάτι έλαμψε, δεν αγαπούσες το πράσινο
    ούτε τις κόκκινες φλόγες μόνο τη στάχτη αγαπούσες
    συμφιλιώνονταν με τη γκρίζα απόχρωση της ζωής σου.
    Η θράκα είναι κόκκινη, η στάχτη είναι γκρίζα
    την αγαπούσες, την αγαπούσες φριχτά, δεν ήθελες
    να τη προδώσεις…
    Πήρες νερό, το ανακάτεψες με τη στάχτη ήθελες να
    βγάλεις το δικό σου μείγμα για να λουστείς.
    Δούλεψες το μείγμα με τα χέρια σου ως τον αγκώνα
    έφτανε ο πόνος, τον αγαπούσες….
    Έκλαψες λίγο αλλά δεν πειράζει
    Ήρθες να ντύνεις το σώμα σου με την γκρίζα στάχτη
    έγινες ένα σύννεφο και χαμογέλασες!
    Την ζωή σου την είχες τάξει στον ουρανό έγινες
    σύννεφο δικαιώθηκες:
    «Ποιος δίνει σημασία στα ασήμαντα;»

  6. ΕΛΕΝΗ

    Δυσκολεύομαι πάντα να σχολιάζω ποιήματα, γιατί από την στιγμή που τα διαβάζω ανήκουν στις «προσωπικές μου υπόθεσεις». Μου απομένει να σας ευχαριστήσω για την επίσκεψη και την γνωριμία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s