…για το αίσιμον ήμαρ

1.jpgΟ κύριος Αριστείδης έχει δύο ζευγάρια παπούτσια. Κυριακή πρωί φοράει το δεύτερο, μαύρο σκαρπίνι, αγορασμένο από καλό μαγαζί, με βιτρίνα.

Κλειδώνει το σπίτι και απομακρύνεται με βήμα ζωηρό στον ρυθμό της καρδιάς, κρατάει πάντα ένα γαρύφαλλο από τον μίσχο, σαν λαμπάδα.

Στο καφενείο απέναντι στην ιχθυόσκαλα ξεκουράζεται, αλλάζει δυο κουβέντες με λίγο μεζέ και ένα ούζο. Ίσως με κάποιο μεθυσμένο τρίκυκλο βγάλει την ανηφόρα μέχρι την ταβέρνα “οι Μοίρες”.

Επιστρέφει σούρουπο, είκοσι χρόνια τώρα, κάθε Κυριακή, με άδειο βλέμμα, χωρίς το λουλούδι. Σε ποιον το αφήνει; Σε ποια το χαρίζει;

Δευτέρα πρωί, η νέα γυναίκα με τον μίσχο του γαρύφαλλου ανάμεσα στα σφιγμένα χείλη, σφάλισε τα παντζούρια, σφράγισε το σπίτι για πάντα,

– Ήμουν η κόρη του, τον άφησε η καρδιά του στις “Μοίρες”.

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “…για το αίσιμον ήμαρ

  1. Όχι άλλη συγκίνηση, λυπήσου μας!
    Μήπως θα έπρεπε να κάνεις και μια μετάφραση; (η ημέρα του πεπρωμένου(βλ.Ομήρου Ιλιάδα, αίσιμον ήμαρ Αχαιών) κι επίσης υπάρχει και ελληνικό συγκρότημα απ’ότι με πληροφορεί η αναζήτηση στο διαδίκτυο!).

  2. Είσαι μάστορας στην πλοκή.
    Ίσως να είναι υπερβολικό να το πει κανείς αύτό για τόσο μικρές ιστορίες, κι όμως οι τόσο μικρές σε αριθμό λέξεων με τον τρόπο που τις παρουσιάζεις, θα μπορούσαν να ήταν ένα συμπυκνωμένο μυθιστόρημα.Κι αυτό είναι μεγάλη δεξιότητα.

  3. @betty
    Εντάξει, η επόμενη ιστορία πιο ανάλαφρη 🙂

    @αλέξανδροςαλνδρουλάκης
    Δε μπορώ παρά να ευχαριστήσω για τα καλά σου λόγια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s