…για την φυγόκεντρο

1.jpgΗ φυγόκεντρος είναι μια ψεύτικη δύναμη. Υποθέτει την ύπαρξή της μόνο αυτός που εκτρέπεται από την τροχιά του αυτοπαρατηρούμενος. Του χρειάζεται για να της απευθύνει την κατηγορία της μηχανικής αυτουργίας σε εκτροπή. Στο δικό του «σύμπαν» αυτή η ετυμηγορία είναι ικανοποιητική.

Η σύννομη φυσική ερμηνεία για την εκτροπή του είναι διαφορετική και προϋποθέτει έναν αδέκαστο σταθερό αδρανειακό παρατηρητή. Για να την αντιληφθεί το θύμα της εκτροπής, πρέπει να σκεφτεί με τα μυαλά των άλλων, με την προϋπόθεση όμως πως «η συνισταμένη δύναμη είναι μηδέν». Πόσο δύσκολο αλήθεια.

Τότε θα καταλάβει πως ένοχη για την παρεκτροπή του δεν ήταν η φυγόκεντρος δύναμη, δεν τον έβγαλε αυτή από την κλειστή στροφή, αλλά η αδύναμη κεντρομόλος δύναμη που δεν κατάφερε να τον κρατήσει στην τροχιά του.

Advertisements

7 σκέψεις σχετικά με το “…για την φυγόκεντρο

  1. Εντάξει, αλλά τη φόρα που θα πάρει κανείς δεν τη ρυθμίζει ο ίδιος;! Γιατί, υποθέτω, μιλάς για ανθρώπους, όχι αντικείμενα…
    Αλλά δεν είμαι και φυσικός κι ίσως κάτι μου ξεφεύγει.
    Πολύ φιλοσοφημένη επιστήμη η φυσική 🙂

  2. Οι νόμοι, πάντα βάζουν όρια για να τα υπερβένουμε…
    Αλλοτε το ρίσκο πιάνει, κι άλλοτε μας μαζεύουν με το κουταλάκι…
    Το γενικό κακό με τους νόμους και τους κανόνες, είναι η απαγορευτική σύσταση τών επιμέρους σημείων τους…
    Τα όρια, ο ελεύθερος νους, δεν τα αγάπησε…
    Γι’ αυτό και κάθε φορά, τρώει τα μούτρα του.-

  3. @betty
    Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι στη φύση του ανθρώπου να φιλοσοφεί

    @panoptis
    Ακόμα και στο χάος ο σύγχρονος άνθρωπος αναζητεί κανονικότητες. Κάποιοι αρχέγονοι φόβοι ίσως είναι πανίσυχροι νομοθέτες.

    @αλέξανροςανδουλάκης
    Όσο ευκολότερα γλυστράει το σκοινί τόσο περισσότερο σφίγγει ο κόμπος.

  4. Aν ψάχνουμε για ενόχους, πολύ θα ήθελα να ορίσω ως ένοχο τον «αδέκαστο σταθερό αδρανειακό παρατηρητή» (μια που πολύ μου άρεσε 🙂 αλλά δεν πιστεύω στα αδέκαστα, σταθερά και αδρανή) και όχι την κακομοίρα «αδύναμη κεντρομόλο δύναμη». Αδύναμη ήταν …τι μπορούσε παραπάνω να κάνει 🙂

    Και θα υπερασπιστώ με πάθος το «Κάποιοι αρχέγονοι φόβοι ίσως είναι πανίσυχροι νομοθέτες» (χωρίς ίσως)

  5. περπάτησα στην πλατύστηθη γη με γυμνά πέλματα
    ένα με τη γεννήτορα
    παντρεύτηκα ανέμους και πανσέληνες θάλασσες
    σε βουβά ταξίδια
    όνειρα και χίμαιρες ένα με τη λάσπη σμιλεμένα
    συνεπής στη φύση μου
    για να ξεφύγω απ’ του πετάγματος «φυσικές» ανακολουθίες
    που στης «βαρύτητάς» μου την ανέχεια ίσως και να λάθεψα(ν)
    και χρεώθηκα έναν πλανήτη ήλιο ψυχή σε ματωβαμένα χέρια
    που στο τελευταίο σβούρισμα στου καπηλειού τα ζάρια
    …σε ιερή δερβίσικη σπονδή ά-λογα κατέθεσα

    ΥΓ
    …κι ας μάχονται «κεντρομόλες» και «φυγόκεντρες» για της πρωτιάς το βιδάνιο… τι σημασία έχει πια?

  6. @Mrs Smith

    Καλά κάνεις και δεν πιστεύεις. Οι αδέκαστοι παρατηρητές είναι επινοήματα.

    @anemos

    Δε μπορώ να σχολιάσω. Μπορώ να σε ευχαριστήσω για το ποίημα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s