…για μια «συμφωνία»

images.jpgΆκουσα το τσέλο να ρωτάει με θυμό κι ύστερα το πιάνο να απαντάει ντροπαλά στην αρχή και μετά με οργή.

Συνέχισα να κρυφακούω μέχρι που ένιωσα την μελωδία του πιάνου να δραπετεύει σε έναν εξομολογητικό μονόλογο γεμάτο ανεξήγητες υφέσεις και συγχορδίες σαν πτυχώσεις μνήμης. Σε ποιον μιλούσε;

Το τσέλο σταμάτησε. Που και που ακουγόταν η θυμωμένη αναπνοή του. Από μακριά ακούστηκε το βιολί. Σαν να μην ήταν εκεί… Παύση. Το τσέλο κατάλαβε.

Τώρα ήταν η σειρά του. Ένας νοσταλγικός μονόλογος ξεκίνησε στο τέλος μιας κατιούσας κλίμακας.

Οι απόπειρες του πιάνου να πλησιάσει την λύπη του συντρόφου του έπεφταν στο κενό καθώς οι κλίμακες απωθούσαν η μια την άλλη.

Παύση τετάρτου.

Το πιάνο επανέλαβε το θέμα του τσέλου.

Το τσέλο απάντησε.

Η συμφωνία ολοκληρώθηκε.

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “…για μια «συμφωνία»

  1. Δε μου άρεσε ο ρόλος του βιολιού σ’αυτή την ιστορία, σωστά;
    Είμαι με το τσέλο, το πιάνο ν’αφήσει τις δικαιολογίες!

  2. Εγώ όταν είμαι θυμωμένη και έχω την τελευταία λέξη, νιώθω χειρότερα… θα προτιμούσα να είχα θυμώσει άδικα…

  3. πολύ γοητευτικό, μου θύμισε το σαλόνι της κας Βερντυρέν, που το αφηγείται ο Προυστ. Εκείνο με τη μουσική φράση.

  4. @betty

    Και εμένα δεν μου άρεσε ο ρόλος του βιολιού όταν τον είχα αποδεχτεί. Αλλά ούτε ο ρόλος του τσέλου μου αρέσει.

    @paperflowers

    Το κακό με την τελευταία λέξη είναι πως δεν εγγυάται την τελευταία σκέψη.

    @roidis

    Δεν το θυμάμαι. Θα το ξαναδιαβάσω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s