…για τα κουλουράκια μου

koulourakia_3.jpgΠάγωσαν τα πόδια μου ξυπόλυτος. Θα φωνάζει η μάνα μου. Δε πειράζει. Όποτε ανεβάζω πυρετό δε πηγαίνω σχολείο και φτιάχνει κουλουράκια. Γίνομαι καλά και εκείνη χαμογελάει.

Το σπίτι θα μυρίζει βανίλια.

Μια τούφα μαλλιών πέφτει στα μάτια μου καθώς σκύβω για να τα κοιτάξω μέσα στον φούρνο. Την παραμερίζω. Νατα… Έχουν φουσκώσει, αγγίζουν το ένα το άλλο, μερικά στριμώχνονται. Εκείνα τα δύο κόλλησαν.

Τα κουλουράκια μου.

Λες και το σπίτι επιπλέει στο άρωμα του ζυμαριού που ροδίζει. Δε θέλουν πολύ. Λίγο ακόμα.

Ψιχαλίζει έξω. Λίγο φως γκρι μαζεύεται γύρω από το παράθυρο. Παραμερίζω την κουρτίνα, γίνεται μπλε, σκεπάζει τα γυμνά μου πόδια.

Βάζω το θερμόμετρο. Δεν ανεβαίνει ο παλιοπυρετός. Να πατήσω στα βρεγμένα. Θα προλάβω να αρρωστήσω όμως;

Σε λίγο ξημερώνει. Θα ξυπνήσω.

Advertisements

15 σκέψεις σχετικά με το “…για τα κουλουράκια μου

  1. Με ένα ζεστό ποτήρι γάλα και αχνιστά , μυρωδάτα κουλουράκια , κουλουριασμένος σε έναν καναπέ μια κρύα μέρα του χειμώνα, θα ονειρεύεσαι ξύπνιος 🙂

  2. Μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε για να νιώσουμε λίγη αγάπη, ε?
    Ή για να επιβεβαιώσουμε ότι μας αγαπούν…

    Κ μένα μ’αρέσει να τα βουτάω στον ελληνικό καφέ. Οι συνήθειες μένουν,
    η αγάπη υπάρχει?

    (με ενέπνευσες)

  3. «Οι συνήθειες μένουν, η αγάπη υπάρχει;»
    Ίσως κάποιες συνήθειες να είναι υπολείματα μιας αγάπης.

  4. Ζεστός ελληνικός και κουλουράκια είναι υπόλειμα αγάπης με τη γιαγιά μου!

    Αυτό το ποστ όμως, πρωτίστως χτύπησε τις ευαίσθητες μητρικές χορδές μου! Είναι σα να βλέπω το γιο μου…ίδιες αντιδράσεις, ίδιες επιθυμίες…σ’ευχαριστώ, με βοήθησες να καταλάβω και πώς σκέφτεται, ο πονηρούλης! (τα ποδαράκια του παγωμένα και να με ρωτάει»μαμά μπορεί να έχω πυρετό αύριο;!»

  5. Α,μα τι λες, βοηθάς μια μαμά να κάνει τη δουλειά της…με τρόπο!
    Θα μου έδινες την άδειά σου να κάνω αυτό το κείμενο ανάρτηση στο μπλογκ μας;

  6. @betty

    Ελεύθερα και ελπίζω να μη κάψω κάποιους πονηρούς μπόμπιρες 🙂

    @ με το φεγγάρι αγκαλιά

    Κοπιάστε 🙂

  7. θύμησες, θύμησες, τριγύρω παντού να τυλίγονται από μυρουδιές. Μπράβο για το παιδικό ταξίδι.

  8. @betty

    Οι μπόμπιρες χρειάζονται προσοχή γιατί «φουσκώνουν μόνοι τους» 🙂

    @roidis

    Σε ευχαριστώ για την συνοδεία σε αυτή την «εκδρομή».

  9. Έχεις δίκιο. Δεν είναι και τόσο ομιλητικοί όσο τα κοριτσάκια, πρέπει να τους παρακολουθείς συνέχεια και με τρόπο…όπως τα κουλουράκια μην αρπάξουν!
    Φρόντισα και τη μουσική υπόκρουση της ιστορίας σου, simply red,home καλό;

  10. Έχω μπουκώσει το στόμα μου με τα αχνιστά κουλουράκια, ψίχουλα πέφτουν από την οθόνη, από το πληκτρολόγιο αναδύεται η μυρωδιά τους…

    μια γευστική καλησπέρα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s