…για τα «κύματα»

karnagio.jpgΜε απόλυτη τάξη, μια συστοιχία κυμάτων διέσχισε σιωπηλή τον μικρό κόλπο, πενήντα απλωτές μήκος εβδομήντα πλάτος, κανάκεψε τις λιγοστές βάρκες  και ξεγελώντας δύο μικρούς βράχους, απλώθηκε ψιθυριστά στην αμμουδιά μέχρι τα κουρασμένα πόδια της Ζαμπέτας.

Αφού τάισε άντρα παιδιά κι εγγόνια, άφησε στις νύφες την φροντίδα της κουζίνας και κατέβηκε πάλι στο μικρό καρνάγιο κάτω από το καραγάτσι,  να ησυχάσει λίγο το κεφάλι της, έτσι νόμιζαν όλοι. Όμως η έγνοια  της Ζαμπέτας ήταν άλλη, ήταν ο καημός, για την κόκκινη βάρκα του Γιάννη, για την βαρκάδα που ποτέ δεν έκανε μαζί του,  για το χέρι που δεν απλώθηκε να αρπάξει το δικό του. Nα φύγουν…

Χάιδεψε όπως έκανε εκείνος, με το βλέμμα, τις φλέβες των χεριών της και γύρισε στο σπιτικό της.

Advertisements

7 σκέψεις σχετικά με το “…για τα «κύματα»

  1. Μ’αρέσουν αυτά τα ρομαντικά.. Όταν γεράσω, θέλω κ εγώ να έχω μια τέτοια ιστορία στις φλέβες μου..

  2. Γιατί πάντοτε ότι ειπώθηκε ή δεν έγινε ποτέ, ενώ το ποθούσαμε, μένει τόσο ζωντανό μες στην ψυχή μας;

  3. zoe

    ισως γιατι είναι ένα μέρος της ψυχής μας και δεν γίνεται να πεθάνει ένα μόνο κομμάτι της

  4. ή ίσως γιατί αυτά τα κομμάτια μοιάζουν να ζούνε μια παράλληλη ζωή μέσα μας με πολλά πολλά διαφορετικά υφάδια που ποτέ κανείς δεν έμαθε σε ποιο τελικά θα υφαίναμε την εξέλιξή τους;;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s