…κάπου στον Πειραιά

Την έκανα την βλακεία και ρώτησα τον διπλανό μου «Ρε συ τι κάνει ο Σ; Τον βλέπεις καθόλου;»

Δεν απάντησε. Ή δεν με άκουσε ή δεν πρόλαβε. Βρήκα μόνος μου την απάντηση στην απέναντι πλευρά του τραπεζιού αριστερά μας. Περίμενα να του απευθυνθούν δύο φορές με το όνομά του «Σ» για να σιγουρευτώ ότι το ελαφρώς ειρωνικό χαμόγελό, που ναι, κάτι μου θύμιζε, είχε διασχίσει τριάντα τόσα χρόνια μέχρι αυτή την συνάντηση συμμαθητών στο ταβερνείο κάπου στο λιμάνι σου Πειραιά.

Δεν πρέπει να μελαγχολήσω επαναλάμβανα στον εαυτό μου μέχρι να βρω κάποιο επιχείρημα για να δικαιολογήσω την ντροπή μου. Και το βρήκα. Υπάρχει ένας τύπος μελαγχολίας, ιδιαίτερα αγαπητός, με άσπρα μαλλιά, αραιά, και μειδίαμα ξεχωριστό σαν τρίχα σε λευκό πουκάμισο. Λέγεται μελαγχολία ημερολογίου.

…για το τίποτα

Και όμως το τίποτα κάνει πολύ θόρυβο. Αλλά έχει μια ιδιομορφία. Αρχικά εκπέμπει σε μη ακουστές συχνότητες –κάτι σαν υπέρηχος δηλαδή – και μετά εισβάλει με όλη του την ένταση στην αισθητή περιοχή. Έτσι εξηγείται η αγανακτισμένη φράση «πολύ θόρυβος για το τίποτα».

Ας πάρουμε για παράδειγμα την παπαγαλίνα μου. Κάνει πολύ θόρυβο προσπαθώντας να κελαηδήσει. Η καλή πλευρά του χαρακτήρα της βέβαια, της επιβάλει να περιμένει να ξυπνήσω για να “θορυβήσει”. Όταν κάνει κρύο και κοιμάται μέσα στο σπίτι, περιμένει να ανοίξω τα μάτια μου. Σήμερα το πρωί όμως άρχισε τις φωνές αξημέρωτα. Θεώρησα τη συμπεριφορά της “τιποτένια”.

Έδειχνε ανήσυχη. Άρχισε -με τον τρόπο της- να μου δείχνει την ποτίστρα της που ήταν άδεια. Δεν είχε τίποτα. Πολύς θόρυβος για το τίποτα.

…με ευχές

Εύχομαι…

…να μη συγκρουστούν ποτέ οι ανάγκες με τις επιθυμίες μας. Σε μια τέτοια σύγκρουση, περίπτωση ισοπαλίας δεν υπάρχει και ο αγώνας πηγαίνει στα «πέναλτι»

…να τον/την αγαπάμε όσο μας αγαπά. Μόνο με ισοπαλία περνάμε στην επόμενη φάση.

…να ψάχνουμε και να βρίσκουμε. Σε περίπτωση που βρήκαμε χωρίς να ψάχνουμε δεν είναι καθόλου βέβαιο πως βρήκαμε αυτό που χρειαζόμαστε.

…να μη ξεχνάμε ποτέ την διαφορά ανάμεσα στο «με ενδιαφέρει» και στο «με αφορά».

…να εξορίσουμε τα ενδεχόμενα και να επαναπατρίσουμε τις απορίες.

…να κρατάμε πάντα μικρό καλάθι.

…να ξεπλένουμε καλά τα κεράσια.

… η αντίστροφη μέτρηση να σταματάει στο μηδέν. Μετά υπάρχουν μόνο αρνητικοί αριθμοί.

…να μη καταθέτουμε το μυαλό μας.

…να προκαλούμε μόνο αυτό που θέλουμε να συμβεί.

…και εις έτη πολλά.

…για τον Μπούλη

Σήμερα «έφυγε» ο Μπούλης, το παπαγαλάκι μου. Ήταν δώρο μου στη μικρή μου κόρη αλλά η μαμά της δεν τον ήθελε και μου τον έστειλε πίσω πεσκέσι. Έκανε φασαρία λέει.

Μου φαίνεται πως είχε μάθει να τσιρίζει το όνομά του. Ήταν πολύ κοινωνικό παπαγαλάκι, με καλή ψυχή. Σκόρπιζε τη τροφή του στο μπαλκόνι για να μαζεύονται τα περιστέρια και τα σπουργίτια. Ήθελε παρέα μάλλον. Τι μάλλον. Έλειπα κι εγώ όλη μέρα.

Δε πρόλαβε να χαρεί το καινούργιο του μεγάλο πράσινο κλουβί. Χρειαζόταν ένα καλό κλουβί πώς να το κάνουμε. Πως θα τον έβαζα μέσα στο σπίτι τώρα που χειμώνιαζε. Φοβόταν βλέπεις τα μπουμπουνητά και τον αέρα.

Ά ρε Μπούλη. Κι εγώ φοβάμαι. Ίσως όμως είναι πιο εύκολο να φοβάται ο καθένας μόνος του.

…όπως στο σινεμά

Όταν χτύπησε το  κουδούνι καθυστέρησε να μαζέψει τα βιβλία του για να μείνουμε μόνοι. Μου μίλησε όρθιος, χωρίς να βγάλει το μπουφάν. Μόνο κάποια στιγμή, προς το τέλος, κουράστηκε λίγο, έβαλε το πόδι του σε μια καρέκλα, στήριξε τον αγκώνα στο γόνατο, το σαγόνι στην γροθιά του, και κοίταζε σκεπτικός έξω απ’ το παράθυρο.

Μου μίλησε θυμωμένα για την μάνα του, πως θέλει να τους αφήσει, πως παντρεύτηκε στα είκοσι της τον πατέρα του που ήταν τότε τριάντα πέντε.

Κάθε τρία χρόνια γεννούσε έναν γιό. Τρεις το σύνολο.

«Τσακώνονται κάθε μέρα εδώ κι έναν χρόνο. Του λέει πως κουράστηκε και θέλει πια να ζήσει. Φεύγει τα βράδια αφού βάλει τους μικρούς για ύπνο και γυρνάει το πρωί να τους ετοιμάσει για το σχολείο.»

…για δεκαοκτώ χρόνια

Κατά βάθος, κάθε στιγμή που ζούμε περιμέναμε χρόνια για να την ζήσουμε. Περιμέναμε χωρίς να το ξέρουμε, χωρίς την αγωνία της αναμονής. Έτσι ένιωσα σήμερα, όταν πήγα την μεγάλη μου κόρη στο εξεταστικό κέντρο. Πριν δεκαοκτώ χρόνια μου φαινόταν τόσο μακρινή αυτή η μέρα. Και σήμερα μου φαίνεται ακόμα πιο μακρινή η πρώτη της μέρα, τότε που αντικρίσαμε έκπληκτοι ο ένας τον άλλον στο μαιευτήριο. Τι χαζομπαμπάς! Αλλά πόσο μου αρέσει αυτή η λέξη. Μου έρχεται στο μυαλό ξανά και ξανά εκείνη η κοινότυπη έκφραση «ήρθε η ώρα να ανοίξει τα φτερά της», την λέω στον εαυτό μου, την λέω σε φίλους και νιώθω χαρά. Και τώρα αυτή τη στιγμή νιώθω σαν να γράφω έκθεση με θέμα «Πως πέρασαν τα τελευταία δεκαοκτώ χρόνια».

…από το απουσιολόγιο.

Και οι δικαιολογημένες απουσίες έχουν ένα όριο. Έτσι ορίζει πάντα ο «εσωτερικός» κανονισμός. Αρκεί να μη τις μπερδέψεις με τις αδικαιολόγητες.

Ήμουν ερωτευμένος χρόνια με την απουσιολόγο. Όσο αυτή δεν έβγαινε στα διαλείμματα τόσο ο έρωτάς μου φούντωνε χωρίς ν’ ανθίζει. Αυτό ήταν αφύσικο διότι, αναρωτιόμουν, πως μπορεί κάτι να καρποφορήσει αν δεν ανθοφορήσει;

Παραμονή πρωτομαγιάς της ζήτησα να πάμε μαζί στην έκθεση λουλουδιών. Δέχτηκε. Όταν κλείσαμε το τηλέφωνο μου μύριζε γιασεμί. Δεκαέξι ώρες αργότερα στεκόμουν στην είσοδο του ηλεκτρικού στον Πειραιά. Περίμενα.

Δεκαεπτά ώρες αργότερα, όσα τα χρόνια μου, στεκόμουν ακόμα στην είσοδο του ηλεκτρικού στον Πειραιά. Την είδα να διασχίζει αγκαλιασμένη το απέναντι πεζοδρόμιο. Δεν περίμενα πια. Μόνο που δεν ήξερα αν έπρεπε να χρεώσω την απουσία στις δικαιολογημένες ή στις αδικαιολόγητες.

…με πάταγο

Έχετε ακούσει την ησυχία που κάνει μια καλημέρα όταν πέφτει χάμω;

Δεν μοιάζει με σιωπή νιφάδων χιονιού; Εγώ νομίζω πως έχει κάτι απ’ την ντροπή τους, κάτι από την ευγένεια της κίνησής τους.

Ο φίλος μου ο Γιάννης κοιμήθηκε έξω από το σπίτι του σήμερα. Προχθές, μόλις «τελείωσε», η γυναίκα του η Μαρία έβγαλε το προφυλακτικό και μέτρησε το σπέρμα του.

«Τι είναι αυτό; Τόσο λίγο; Έχεις γκόμενα ε;»

«Όχι» απάντησε αυτός. «Δεν έχω, αλλά θα βρω».

Τον είχε διατάξει πριν «Έλα να κάνουμε έρωτα».

-Και έκανες;

-Έκανα. Τι να κάνω;

Την Παρασκευή που πίναμε καφέ τον πήρε τηλέφωνο.

«Που έχεις βάλει το σλιπάκι σου;»

«Στα άπλυτα»

«Δεν είναι. Το πέταξες ε;»

Έχετε ακούσει τον πάταγο που κάνει το εγώ όταν πέφτει χάμω;

…για 3,14νεύματα

Σας έχει μπερδέψει ποτέ ένα νεύμα; Εννοώ το πνεύμα ενός νεύματος που δεν λέει «φύγε» «έλα» «σώπα» «μίλα».

Μέχρι την μοιραία μου συνάντηση σκεφτόμουν πως αν τα νεύματα ήταν αριθμοί , θα ήταν ακέραιοι θετικοί ή αρνητικοί. Το τρίτο νεύμα της κυρίας όμως ήταν άρρητο. Θέλω να πω πως όσο το ανέλυα, τόσο περισσότερο ανακάλυπτα άλλες λεπτότερες πτυχές, σαν άπειρα δεκαδικά ψηφία που αυξάνουν την ακρίβεια και την περιέργεια για το επόμενο ψηφίο που ελπίζεις να είναι το τελευταίο.

Κάποια στιγμή σταματάς τους υπολογισμούς αγνοώντας τα υπόλοιπα ψηφία. Η τέχνη της προσέγγισης έχει ρίσκο , απαιτεί σιγουριά και αυτοεκτίμηση αλλά κινδυνεύει από την υπερεκτίμηση και την υποτίμηση.

Επιτέλους κατέληξα σε ένα συμπέρασμα και αποφάσισα να την προσεγγίσω. Η γυναίκα όμως είχε γίνει φάντασμα.