123 λέξεις … νυσταγμένες

Έχω μια συμπάθεια για τις μειοψηφίες. Όχι τόσο τις πολιτικές όσο τις συναισθηματικές. Μεγάλωσα με το σόι της μάνας μου. Μικρασιάτες, αριστεροί. Ο πατέρας μου μειοψηφία. Πελοποννήσιος και δεξιός.

Δε συμφωνούσα με τον πατέρα μου αλλά δε μου άρεσε καθόλου που σε κάθε επιδόρπια πολιτική κουβέντα  έκαναν κόμμα εναντίον του. Και τι να κάνει ο καψερός; Για να μην υποχωρήσει, με σύνθημα «Νύσταξα. Ώρα για ύπνο», προτιμούσε να αποχωρήσει. Σιγά μην αφήσει τους κομμουνιστές να  αρπάξουν τον μεσημεριανό του ύπνο. Ένιωθα ιδεολογικά προσκείμενος στην οικογενειακή πλειοψηφία και συναισθηματικά στην μειοψηφία.

Από τότε έχω μια συμπάθεια για τις μειοψηφίες και τον μεσημεριανό υπνάκο. Η διαφορά με το πατέρα μου είναι ότι ενώ εκείνος τα μεσημέρια έκανε την οικογενειακή του επανάσταση,  εγώ ονειρευόμουν την κοινωνική. 

…για τις χαμένες ευκαιρίες

Ένιωσα κάτι να ψάχνει - «Η γλώσσα της είναι αυτή;» - μέσα στο στόμα μου –  «Ώστε φιλάνε κι έτσι;» - Πέμπτη Γυμνασίου εγώ –  «Που το πάει το χέρι μου καλέ;» - έκτη αυτή - «Στο στήθος της!»

-Θα έρθεις αύριο και στο δικό μου πάρτι;
-Τι ώρα.
-Εννιά. Αλλά εσύ έλα εφτά. Ανέβα κατ’ ευθείαν στην ταράτσα. Στο δώμα. Εντάξει;

Την άλλη μέρα η φωνή του κυρ Μήτσου με σταμάτησε στην εξώπορτα.
-Πάλι πάρτι;
-Πατέρα υπάρχει λόγος. Άσε με!
-Τι λόγος;
-Δε μπορώ να σου πω.
Δεν μπόρεσα να τον πείσω.

Μια βδομάδα μετά, βγάζει και μου δίνει λεφτά.
-Πολλά δεν είναι; Τι να τα κάνω;
-Για… γυναίκα.
-Πριν μια βδομάδα που έπρεπε να κάνεις το καλό δεν το έκανες.
-Δεν είχα λεφτά.
-Ναι αλλά εγώ είχα γυναίκα!