123 λέξεις … νυσταγμένες

by zβ

Έχω μια συμπάθεια για τις μειοψηφίες. Όχι τόσο τις πολιτικές όσο τις συναισθηματικές. Μεγάλωσα με το σόι της μάνας μου. Μικρασιάτες, αριστεροί. Ο πατέρας μου μειοψηφία. Πελοποννήσιος και δεξιός.

Δε συμφωνούσα με τον πατέρα μου αλλά δε μου άρεσε καθόλου που σε κάθε επιδόρπια πολιτική κουβέντα  έκαναν κόμμα εναντίον του. Και τι να κάνει ο καψερός; Για να μην υποχωρήσει, με σύνθημα «Νύσταξα. Ώρα για ύπνο», προτιμούσε να αποχωρήσει. Σιγά μην αφήσει τους κομμουνιστές να  αρπάξουν τον μεσημεριανό του ύπνο. Ένιωθα ιδεολογικά προσκείμενος στην οικογενειακή πλειοψηφία και συναισθηματικά στην μειοψηφία.

Από τότε έχω μια συμπάθεια για τις μειοψηφίες και τον μεσημεριανό υπνάκο. Η διαφορά με το πατέρα μου είναι ότι ενώ εκείνος τα μεσημέρια έκανε την οικογενειακή του επανάσταση,  εγώ ονειρευόμουν την κοινωνική.