…για κάτι ξυλομπογιές
by zβ
Μαρκαδόροι, παστέλ, ξυλομπογιές, νερομπογιές, μπλοκ ζωγραφικής ξεχειλίζουν το μεταλλικό καλάθι. Σαββατόβραδό, το σούπερ μάρκετ κλείνει σε λίγο, ότι φτηνό υπήρχε ξεπουλήθηκε, μόνο τα είδη ζωγραφικής έμειναν απούλητα.
Ο τελευταίος υποψήφιος αγοραστής, είναι περίπου είκοσι χρονών, μετανάστης. Τρεις φορές πέρασα από το συγκεκριμένο σημείο, και τις τρεις τον βρήκα εκεί, να περιεργάζεται τα χρωματιστά κουτιά.
Τα μεγάφωνα μας ειδοποιούν να συντομεύουμε αλλά αυτός ακίνητος, μάρμαρο, συνεχίζει να χαϊδεύει ένα κουτί ξυλομπογιές. Τρεις πατριώτες του πλησιάζουν φωνάζοντας και τον τραβάνε προς το την έξοδο, του μιλάνε αυστηρά, προσπαθούν να του πάρουν το χρωματιστό κουτί, αλλά αυτός αντιστέκεται.
Η υπάλληλος με κοιτάζει βλοσυρά. Βάζω στο καλάθι μου βιαστικά τα τελευταία ψώνια, και πλησιάζω στο ταμείο. Στο ψυγείο ανάμεσα στα αναψυκτικά κάποιος έχει αποχωριστεί ένα κουτί ξυλομπογιές.
τρυφερό… κι ας μην είναι τα χρώματα παστέλ…
Κι όμως, κάπου πρέπει να βρίσκονται συγκεντρωμένα όλα τα χρώματα που ποτέ δεν καταφέρουμε να χρησιμοποιήσουμε, ελπίζοντας να τα βρουν κάποιοι άλλοι.
Εδω με καλει ο Ψυχιατρος,με ξυλομπογιες θα ασχολουμαι τωρα;
Μα και τα είδη ζωγραφικής για τα παιδιά μας κατάντησαν είδος πολυτελείας. Μένουμε με το όνειρο, όπως την αγορά μιας κατοικίας, ενός αυτοκινήτου… Χάσαμε την οικονομική μας επιφάνεια, χάσαμε τον εαυτό μας, τη δουλειά μας, την αισιοδοξία μας. Αλλά δεν χάσαμε την αξιοπρέπειά μας ακόμα. Ας μη μοιρολατρούμε. Ας παλέψουμε τουλάχιστον για αυτήν…
@ Παρασκευή Απόγευμα
Παστέλ. και μόνο το όνομά τους μαλακώνει τα χρώματα.
@dizzydream
Το σχόλιό σας μπορεί να γίνει πολύ όμορφή ιστορία.
@Marianthi
Χρωματοθεραπεία
@ο δείμος του πολίτη
πόσο δίκιο έχετε…
κάπου εκεί στο ψυγείο, φοβάμαι, ότι έχουμε όλοι μας αναγκαστεί να αποχωριστούμε ο καθένας το δικό του κουτί με χρώματα…