…αναμνηστικές
by zβ
Πίνω ένα άχρωμο υγρό με φυσαλίδες και ξινή γεύση. Το ίδιο, αλλά με κίτρινο καλαμάκι, πίνει και ο ηλικιωμένος κύριος που έχει πιάσει την αγαπημένη μου θέση δίπλα στη τζαμαρία. Φοράει κασκόλ, γυαλιά ηλίου, έχει τα χέρια σταυρωμένα ανάμεσα στα πόδια του και κουνάει συνέχεια το σαγόνι του σα να αναμασάει κάτι που δυσκολεύεται να καταπιεί.
Εδώ και ώρα κάνει νόημα στο γκαρσόνι σηκώνοντας ψηλά το άδειο μπουκάλι του νερού. Σηκώνεται από τη θέση του. Του προσφέρω το δικό μου. «Δε το χρειάζομαι». Τοκρατάει με τα δύο του χέρια και ξανακάθεται. Γεμίζει το ποτήρι του. Δυο σταγονίτσες τινάζονται στα γυαλιά του. Τα βγάζει και μπορώ να δω τα μάτια του. Από το βλέμμα του υποψιάζομαι οτι προσπαθεί να καταπιεί τις αναμνήσεις του.
Like this:
5 bloggers like this post.
Ίσως, αλλά αυτές τί γεύση έχουν;
(“καρέ ποιας κοινωνίας” ;…)
@ Παρασκευή Απόγευμα
…Γεύση τσιχλόφουσκας
είναι ωραίο να έχεις αναμνήσεις,σημαίνει πως προλαβαίνεις να γευτείς ένα κομματάκι ζωής
Υπέροχο. Και συγκινητικό μέσα από τη λιτή θεατρική και τόσο ζωντανή αναπαράσταση
@cook
αν γευτείς μόνο ένα κομματάκι σημαίνει πως κάποιος σου έφαγε την υπόλοιπη;
@ο δείμος του πολίτη
σε ευχαριστώ. ο καλός σου λόγος μου δίνει κουράγιο να συνεχίσω
Από μια άποψη ανυπομονώ να γίνω ηλικιωμένη, ώστε να δω αν πράγματι συμβαίνει σε όλους να κλείνει ο κύκλος της δημιουργίας αναμνήσεων και στη συνέχεια απλά να περιμένουν το τέλος. Ή, ακόμα και ηλικιωμένοι συνεχίζουν να δημιουργούν αναμνήσεις, δηλαδή συνεχίζουν να ζουν.