123 λέξεις … λυπημένες
by zβ
Τώρα τελευταία ο Στιφάδος (ο κούνελός μου) είχε γίνει πολύ φιλικός με τους ανθρώπους της αυλής, τους εμπιστευόταν, έτρεχε κοντά τους, όχι μόνο για να τον ταΐσουν, αλλά έτσι, για την παρέα, για το παιχνίδι.
Από προχθές που γύρισα δεν τον έχω δει. Έψαξα όλες τις γωνιές του κήπου μήπως μου κρατάει μούτρα επειδή έφυγα και δεν τον πήρα μαζί μου. Πουθενά ο Στιφάδος μου. Έχει εξαφανιστεί.
Κάποιος τον πήρε. Αποκλείεται να το έσκασε. Δεν έβγαινε ποτέ από τη αυλόπορτα. Ούτε οι γάτες τον έφαγαν. Τα πήγαινε πολύ καλά μαζί τους, και με όλα τα ζωάκια της αυλής.
Ποιο ζώο τον έκλεψε; Και τι τον έκανε; Τον έκλεισε σε κάποιο κλουβί ή σε κάποια χύτρα; Το ίδιο είναι. Στο λαιμό να του κάτσει.
Σοβαρολογείς;;;!!! Εύχομαι να μην έχεις δίκιο κ να τον βρεις ξανά σύντομα. Μήπως κανείς τον κράτησε μέχρι να γυρίσεις; (Πολύ αισιόδοξη είμαι…)
Έχεις δίκιο: “λυπημένες”….
φιλιά
π.
Εμένα μου άρεσε το όνομα του…
Ο Στιφάδος θα βρει το δρόμο της επιστροφής (μη στενοχωριέσαι..)!
Μακάρι να το έσκασε για να ερωτοτροπήσει με καμιά κουνέλα της γειτονιάς και να επιστρέψει πίσω σύντομα. Μακάρι…
Ευχαριστώ για τη συμπαράσταση. Τον Στιφάδο πράγματι τον έκλεψαν.Υποπτεύομαι ποιος. Και πολύ φοβάμαι οτι δεν τον πήρε για παρέα.
(Δυστυχώς έμαθε να εμπιστεύεται τους ανθρώπους όσο τα εμπιστευόταν τα ζωάκια της αυλής)
μακαρι να βρεθει , και να βγουν λαθος οι υποψιες σου..κουραγιο
λυπαμαι πολυ.
Λυπάμαι πολύ – είναι φριχτό να σου παίρνουν το κατοικίδιο. Δυστυχώς οι άνθρωποι είναι πιο πολύ ζώα κι απ’τα ζώα
ελληνικές βαρβαρότητες…Θα μου πεις,μπορεί να συμβαίνει και σε άλλες τριτοκοσμικές χώρες…Τι να πω,θυμώνω με την αναλγησία και την χοντροπετσιά των ανθρώπων κάθε φορά.Και ποτέ δε θα σταματήσει να με εκπλήσσει το ανθρώπινο είδος.Ευτυχώς που υπάρχουν και οι εξαιρέσεις.Εύχομαι να το βρεις ζωντανό και καλά το κουνέλι σου.Λυπάμαι…
(τυχαία μπήκα εδώ,από λινκ σε λινκ).Καλημέρα.