…επετειακές
30/10/2009
Χαράματα. Χάρμα οφθαλμών τα χρώματα αλλού – υποθέτω.
Έστω ότι φεύγω. Τι να πάρω μαζί μου;
Σίγουρα θα κάνει κρύο. Έτσι έχω ακούσει.
Ας φτιάξω έναν ζεστό καφέ πρώτα. Να το σκεφτώ.
Με προσοχή όμως ε; Μη τους ξυπνήσεις.
Τα παιδιά δεν έχουν σχολείο σήμερα. Ας κοιμηθούν λίγο παραπάνω.
Πως αποχαιρετά κανείς τον εαυτό του; Σίγουρα δεν του εύχεται καλή αντάμωση.
Αποχαιρετισμοί και βλακείες. Τέλος πάντων.
Πρέπει βάλεις τα πράγματα σε μια σειρά. Άντε σε δύο. Όχι σε τρεις.
Η ζωή δεν είναι παρέλαση αγαπητέ μου. Ή μήπως είναι;
Εν – δυο, Εν – δυο, Εν – δυο – τρεις. Το χάσαμε το βήμα.
Αποφάσισα. Θα πάω την μικρή στην παρέλαση σήμερα και φεύγω αύριο.
Κι αύριο μέρα είναι. Κι εγώ άνθρωπος είμαι. Και η ζωή παρέλαση είναι.



31/10/2009 at 3:49 μμ
Φεύγεις; Που πας;
31/10/2009 at 10:14 μμ
@ akamas
παρέλαση
01/11/2009 at 5:34 μμ
“Πώς αποχαιρετά κανείς τον εαυτό του; Σίγουρα δεν του εύχεται καλή αντάμωση…Και η ζωή παρέλαση είναι.
”
…ή μπορεί και να του το εύχεται: “Καλή αντάμωση” μετά την “παρέλαση” – που να μην κρατάει μια ζωή. Για να μαζέψουμε από κάτω τα κέρματα που μας πέταξε το κοινό για ενθύμιο, μετά καλαμπουράκι και καφέ στην διπλανή καφετέρια με την παρέα.
01/11/2009 at 7:43 μμ
@ Μιχάλης
Αυτό είναι καλύτερο “Καλή αντάμωση μετά την παρέλαση”. Καλά το πες.
03/11/2009 at 10:22 πμ
Η ζωή είναι μια παρέλαση…, και τί παρέλαση…
Αδιάκοπη…
Καλημέρα από ΝΖ…
05/11/2009 at 4:24 μμ
@ Artanis
Να έχει τουλάχιστον λιακάδα στη παρέλαση…
06/11/2009 at 10:00 πμ
Αφού μιλάτε ακόμα με τον εαυτό σας είστε σε καλό δρόμο.
Εγώ με εμένα είμαστε τσακωμένοι πάνω από ένα χρόνο τώρα… δεν πάμε ούτε στις παρελάσεις μαζί…
Τουλάχιστον πάω εγώ με τα παιδιά..
09/11/2009 at 12:13 μμ
@ masterpcm
Τώρα που το λέτε σκέφτομαι πως δεν ‘εχω τσακωθεί ποτέ με τον εαυτό μου αν και μου έχει δώσει πολλές αφορμές.
10/11/2009 at 9:27 μμ
Είσαι αξιέπαινος που έχεις προσπαθήσει τόσο να σώσεις την σχέση σου!
11/11/2009 at 8:17 μμ
@ Μιχάλης
Είχα