…κάπου στον Πειραιά
26/10/2009
Την έκανα την βλακεία και ρώτησα τον διπλανό μου «Ρε συ τι κάνει ο Σ; Τον βλέπεις καθόλου;»
Δεν απάντησε. Ή δεν με άκουσε ή δεν πρόλαβε. Βρήκα μόνος μου την απάντηση στην απέναντι πλευρά του τραπεζιού αριστερά μας. Περίμενα να του απευθυνθούν δύο φορές με το όνομά του «Σ» για να σιγουρευτώ ότι το ελαφρώς ειρωνικό χαμόγελό, που ναι, κάτι μου θύμιζε, είχε διασχίσει τριάντα τόσα χρόνια μέχρι αυτή την συνάντηση συμμαθητών στο ταβερνείο κάπου στο λιμάνι σου Πειραιά.
Δεν πρέπει να μελαγχολήσω επαναλάμβανα στον εαυτό μου μέχρι να βρω κάποιο επιχείρημα για να δικαιολογήσω την ντροπή μου. Και το βρήκα. Υπάρχει ένας τύπος μελαγχολίας, ιδιαίτερα αγαπητός, με άσπρα μαλλιά, αραιά, και μειδίαμα ξεχωριστό σαν τρίχα σε λευκό πουκάμισο. Λέγεται μελαγχολία ημερολογίου.
27/10/2009 at 1:25 πμ
Μελαγχολίας καμώματα έχουν συχνά ημερολογιακή προέλευση.. Ή αλλιώς Νοσταλγία.
Γεια σου Βασίλη.
27/10/2009 at 11:21 μμ
Γεια σου Ανέστη.
Ξέρεις τι σκεφτόμουν; Ότι ποτέ δεν έχω δει να πουλάνε ημερολόγιο με καθρέφτη.
28/10/2009 at 1:30 πμ
Μη μας κάνεις κομμάτια ρε φιλαράκι…..
28/10/2009 at 7:47 πμ
@2.
Ιδέα μου έδωσες: Να το κοιτάς στον καθρέφτη το ημερολόγιο, για να φαίνεται πως πηγαίνει ο χρόνος προς τα πίσω.
28/10/2009 at 12:02 μμ
@ Πέτρος
Δε φταίω ρε Πέτρο. Η διαλεκτική αλκοόλη φταίει
@ Μιχάλης
Τι θα έλεγες για έναν καθρέφτη που θα σε φωτογραφίζει κάθε που θα τον κοιτάζεις (ή θα σε κοιτάζει;) τυπώνοντας και την ημερομηνία;
28/10/2009 at 4:07 μμ
Βασίλη, χωρίς πλάκα, αυτό μπορεί να γίνει και γκάτζετ. Η τεχνολογία υπάρχει! Δεν το πατεντάρεις;
28/10/2009 at 6:55 μμ
@ Μιχάλης
Λες; Πως ακριβώς πατεντάρεις κάτι;