…από την “Λίμνη των Κύκλων”
30/09/2009
Στις στροφές της Υλίκης υπήρχε μία καντίνα. Είχε και κάνα δυο τραπεζάκια κάτω από δυο καχεκτικά δεντράκια με θέα στην λίμνη. Μπορούσες να φας σάντουιτς με χωριάτικο λουκάνικο και μουστάρδα, να πιεις την μπύρα σου κουβεντιάζοντας για την στάθμη των νερών που κατέβαινε επικίνδυνα –«πέρυσι είχε πιο πολύ νερό». Αν ήσουν τυχερός και πετύχαινες τον μανάβη με το σκουριασμένο ντάτσουν έτρωγες και τα φρούτο σου.
Όταν «ταξιδεύω», το μυαλό μου κάνει πάντα μια στάση σε εκείνη τη καντίνα. Ξεμουδιάζει λίγο, χορταίνει και συνεχίζει. Η επόμενη στάση, ένα πάρκιν της Εθνικής οδού, κοντά στα Καμένα Βούρλα. Τα κορίτσια έχουν κουραστεί. Μόλις ανοίγω την πόρτα βάζουν δυνατά την μουσική και μεταμορφώνονται σε μικροσκοπικές μπαλαρίνες που με προσκαλούν επίμονα να τις συνοδέψω στην «Λίμνη των Κύκλων».
01/10/2009 at 12:24 πμ
Καντίνα; Εννοείς φαντάζομαι το ΚΥλικείον, πλούσιο σε βρωτά Υλικά αγαθά.
01/10/2009 at 1:26 πμ
@ Μιχάλης
ή Κυκλικείον
01/10/2009 at 2:21 πμ
Πηγαίνοντας από Αθήνα προς πού;
Ή απλά οπουδήποτε;
Καλημέρα και καλό μήνα…
01/10/2009 at 10:38 πμ
@ Artanis
Η καντίνα ήταν προσβάσιμη από το ρεύμα Αθήνα προς Λαμία.
Καλό μήνα
01/10/2009 at 4:13 μμ
@2
Ω, πολύ καλύτερο!
…για τον κύκλο των τακτικών πελατών που είχαν φτιάξει μια μικρή κλίκα
02/10/2009 at 9:27 πμ
oμορφα που ειναι τα ταξιδια του νου..
καλημερα βασιλη..
03/10/2009 at 1:45 πμ
@ Μιχάλης
και τώρα έχουμε κλίκες. τους “κλυκλους των χαμένων πελατών”
@ αγκαλιές του φεγγαριού.
Καλημέρα… Πήγα να πω Φεγγαρούλα, μα το όνομα αυτό το έχει κατοχυρώσει η μεγάλη μου κόρη από τότε που ήταν τόσο δα μωρό.
03/10/2009 at 6:19 πμ
@7 < @M
Ναι, είναι κάποιοι αόρατοι κρίκοι που δένουν αυτές τις κλίκες.
@7 < @αγκαλιές
Τι ωραίο το όνομα!