…συλληφθείσες
22/09/2009
Με αφορμή ένα έργο του αλέξανδρου ανδρουλάκη
Ωστόσο, διατηρώ ελπίδας ότι υπάρχουν άγγελοι. Κανονικοί. Με φτερά. Αν και εσφαλμένως οι άγγελοι συνδέονται με τα φτερά τους.
Προσωπικώς, έχω υπάρξει μάρτυς της αποδράσεώς των δις. Αρχικώς εις το Βερολίνον και ακολούθως εις την Κρήτην.
Την πρώτην φοράν ενεφανίσθη εις καντίναν της Γερμανικής πόλεως απεικονιζομένης εις την ασπρόμαυρη οθόνη του κινηματογράφου, ενώ προσφάτως εις αίθουσαν ταβερνείου της μεγαλονήσου, ορατός εις την έγρωμον οθόνην του ηλεκτρονικού υπολογιστή μου.
Αν και εις τας δύο περιπτώσεις, εκ πρώτης όψεως, εδίνετο η εντύπωσις πως επρόκειτο περί αποδράσεως, ουσιαστικώς επρόκειτο περί συλλήψεως της αγγελικής ουσίας εκ μέρους των δημιουργών τους άνευ της οποίας η απόδρασις θα ήτο ανέφικτη.
Διότι κάθε είδους “δραπέτης” αγαπητοί μου μπορεί να βεβαιώσει τούτο: Της πάσης φύσεως δραπετεύσεως προηγείται σύλληψις εικόνος ισοβίως δεδικασμένης.
22/09/2009 at 10:10 μμ
[...] 23/09/2009 από Μιχάλης Νικολάου - Με αφορμή 123 λέξεις του Βασίλη Ζαρείφη [...]
22/09/2009 at 11:19 μμ
Βιάστηκα να σ΄ευχαριστήσω!
Κακώς.
Διότι η έμπνευση δεν είναι εξαναγκαστική. Δεν κάνει χάρες και δεν χαρίζεται.
Χαίρομαι όμως που με αφορμή το έργο μου έγραψες αυτό το υπέροχο κείμενο.
Πράγματι, της δραπετεύσεως προηγείται σύλληψις.
23/09/2009 at 12:00 μμ
@ Μιχαήλ
Ετοιμάζω την απολογία μου. Θα σας επισκεφθώ για να καταθέσω απολογητικό υπόμνημα.
@ αλέξανδρος
Νομίζω οτι συμβαίνει το εξής με την έμπνευση. Την ψάχνουμε μπροστά στα μάτια μας (ή μέσα στα μάτια της) ενώ αυτή βρίσκεται πίσω από αυτά.
Κι όμως, το κείμενο γράφτηκε εξ ανάγκης αλλά όχι εξαναγκαστικά. Είχα την ανάγκη να αποδράσω γράφοντας, παραδομένος σε εικόνες, (μου είχαν πει κάποτε πως αυτό είναι κουσούρι) και τότε ο άγγελός σου συνάντησε τον άγγελο του Βέντερς.